اثر پیشدرمان تمرین هوازی بر برخی از شاخصهای استرسی ریه در برابر سمیت ناشی از دوکسوروبیسین
نویسندگان
1 استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v37i559.11865چکیده
مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین تأثیر پیشدرمان تمرین هوازی بر شاخصهای استرسی و التهابی (Heat shock protein یا HSP70، Superoxide dismutase یا SOD، Malondialdehyde یا MDA و C-reactive protein یا CRP) ناشی از القای دوکسوروبیسین در بافت ریهی موشهای صحرایی نر سالمند بود.روشها: 16 سر موش صحرایی نر به طور تصادفی به دو گروه شاهد (سالمند + دوکسوروبیسین) و مورد (سالمند + دوکسوروبیسین + تمرین) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت سه هفته با سرعت 17-15 متر/دقیقه و زمان 39-25 دقیقه و پنج جلسه در هفته روی نوار گردان دویدند. آزمودنیها 24 ساعت پس از آخرین جلسهی تمرین، محلول دوکسوروبیسین (20 میلیگرم/کیلوگرم) دریافت کردند. 48 ساعت بعد، بافتبرداری انجام شد. برای تحلیل دادهها، از نرمافزار SPSS و آزمون One- way ANOVA و آزمون تعقیبی Scheffe استفاده شد.یافتهها: سه هفته تمرین هوازی فقط موجب افزایش معنیدار HSP70 و SOD و کاهش معنیدار MDA بافت ریهی گروه مورد نسبت به گروه شاهد گردید.نتیجهگیری: به نظر میرسد تمرینات ورزشی قبل از درمان با دوکسوروبیسین در سالمندان، به احتمال زیاد تأثیر خود را از طریق تغییرات پروتئینهای حفاظتی سلول در مهار یا کاهش آسیبهای اکسایشی ایفا میکنند.
