آسیب شناسی سیاست های اشتغالزایی دولت در استان خوزستان با تاکید بر طرح بنگاه های زود بازده در سالهای 1384-1391 در راستای برنامه ریزی منطقه ای و توسعه پایدار
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jgeoq.2023.225565.2410چکیده
در قانون برنامه چهارم توسعه، دولت برای مشکل بیکاری و ایجاد اشتغال،آییننامه اجرایی گسترش بنگاههای اقتصادی کوچک زودبازده و کارآفرین را تصویب کرد. طرح مذکور از سال1384فعالیت خود را آغاز نموده و اکنون نزدیک به حدود یک دهه است که از فعالیت این طرح میگذرد. بنابراین برای بررسی چگونگی عملکرد اجرای طرح مذکور، این پژوهش کوشیده که به آسیبشناسی عوامل کلیدی در موفقیت و شکست سیاستهای اشتغالزایی دولت در استانخوزستان (بنگاههایزودبازده) در فاصله سالهای1391-1384 بپردازد؛ دراینراستا این پرسش مطرح که سیاستهای اشتغالزایی دولت در استانخوزستان (بنگاه هایکوچک) عوامل کلیدی موفقیت و شکست آن چگونه رتبه بندی و آسیب شناسی شده است؟ در حقیقت عدم برنامه ریزی سیستمی و سیاستگذاری منطبق با نیازهای استان، ضعف و ناکارآمدی سیستم نظارت در حوزه اجرایی سبب شده که در یک نگاه کلان عواملاجرایی_سازمانی، عوامل اجرایی_محیطی، عوامل اجرایی_عملیاتی و عوامل اجرایی_روانشناختی بر موفقیت و شکست طرح بنگاه های زودبازده در حوزه اجرایی (استانخوزستان) تأثیر معناداری داشته باشد. ولی این معناداری اینگونه باید تفسیر شود که کدامیک در اولویت قرار دارد؛ بنابراین به جهت آسیب شناسی اجتماعی و برنامهریزی هدف و ضرورت پژوهش بیش از پیش توجیه میشود؛ برهمینمبنا نتایج پژوهش نشان میدهد که هر چهار عامل با اولویتبندی محیطی، روانشناختی، سازمانی و عملیاتی تأثیری معنادار دارند. همچنین نتیجه فوق باروش تجزیهوتحلیل دادهها و بااستفاده از آمار توصیفی و استنباطی کسب شده است؛ و به جهت تعیین توزیع دادهها در جامعه آماری از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف بهره برده و جهت تائید یا رد فرضیات نیز از آزمونهای آماری مناسب در محیط نرم