تأثیر مداخلهی آموزشی با رویکرد روانی- اجتماعی در کنترل قند خون بیماران افسردهی مبتلا به دیابت در مراکز جامع خدمات سلامت شهر اصفهان در سال 1397
نویسندگان
1 دستیار تخصصی، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v37i545.12107چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر رویکرد روانی- اجتماعی بر میزان افسردگی و کنترل قند خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و افسردگی انجام شد.روشها: این پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی شاهد دار در جامعهی آماری متشکل از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 دارای پرونده در مراکز جامع خدمات سلامت شهرستان اصفهان در سال 1397 انجام شد. در هر دو گروه، پیش از انجام مداخله، میزان افسردگی با استفاده از پرسشنامهی افسردگی Beck فرم 21 سؤالی (Beck depression inventory-II یا BDI-II) مورد بررسی قرار گرفت و در صورت کسب نمرهی 14 و بالاتر و با رضایت آگاهانه، بیماران به مطالعه وارد شدند. اندازهگیری وزن، قد و آزمایشهای Fasting blood sugar (FBS) و Hemoglobin A1C (HbA1C) انجام شد. پس از آن، مداخلهی رویکرد روانی- اجتماعی بر روی 38 نفر از بیماران (گروه مورد) صورت پذیرفت. افراد گروه شاهد (41 نفر از بیماران) نیز خدمات و آموزشهای معمول مراکز جامع خدمات سلامت را دریافت کردند. سپس، در تمام آزمودنیها، آزمایشهای FBS و HbA1C و آزمون افسردگی Beck انجام گرفت. نتایج به دست آمده، با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمونهای آماری Independent t، Paired t و 2χ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: در مرحلهی پسآزمون، میزان HbA1c و سطح افسردگی در افراد گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد به طور معنیداری کاهش یافت.نتیجهگیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، رویکرد روانی- اجتماعی، میتواند در کاهش افسردگی و کاهش سطح هموگلوبین گلیکوزیلهی خون (HbA1c) در بیماران مبتلا به دیابت افسرده مؤثر باشد.