بررسی ارتباط بین تیتر آنتیمولرین آنتیبادی با شدت بیماری Systemic lupus erythematosus در زنان در سن باروری
نویسندگان
1 استادیار،گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استاد، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دستیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار،گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v37i541.12138چکیده
قدمه: Systemic lupus erythematosus (SLE)، یک بیماری خود ایمنی شایع میباشد که در صورت عدم تشخیص و درمان به موقع، با بروز عوارض جدی و جبران ناپذیر نظیر نفریت همراه میباشد. به همین دلیل، تشخیص زودرس بیماری از اهمیت بالایی برخوردار است. از طرفی، برخی مطالعات نشان داده است بین سطح سرمی هورمون آنتیمولرین و شدت فعالیت بیماری SLE، ارتباط وجود دارد. از این رو، مطالعهی حاضر با هدف تعیین ارتباط بین تیتر آنتیمولرین آنتیبادی با شدت و میزان فعالیت بیماری SLE به انجام رسید.روشها: در یک مطالعهی مقطعی، 70 زن در دامنهی سنی 35-18 سال مبتلا به SLE که در سال 1395 به درمانگاه روماتولوژی بیمارستان الزهرای (س) اصفهان ارجاع شده بودند، انتخاب شدند. شدت فعالیت بیماری SLE با معیار SLE Disease activity index-2000 (SLEDAI-2k) و سطح هورمون آنتیمولرین در آنان اندازهگیری شد و ارتباط بین آنها مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: میانگین سطح سرمی هورمون آنتیمولرین در بیماران مورد مطالعه، 49/1 ± 58/1 با دامنهی 36/7-20/0 نانوگرم/میلیلیتر بود و بر مبنای آن، 11 نفر (7/15 درصد) دارای سطح پایین این هورمون بودند. برابر نتایج به دست آمده، بین سطح هورمون آنتیمولرین و شاخص فعالیت بیماری SLE، یک همبستگی معکوس و معنیدار به میزان 46/0 مشاهده گردید (001/0 > P).نتیجهگیری: بر اساس یافتههای این مطالعه، بین سطح هورمون آنتیمولرین و شدت فعالیت SLE ارتباط معکوسی وجود دارد و به ویژه در زمانی که بیمار تحت پالستراپی با کورتن و سیکلوفسفامید قرار دارد، سطح هورمون آنتیمولرین پایینتر است و این موضوع، میتواند منجر به بروز عوارض جدی در زنان سنین باروری گردد.