اثر عصارهی آبی ریشهی گیاه گز بر آسیب کبدی ناشی جیرهی حاوی فروکتوز و چربی بالا در موش صحرایی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم پایه، دانشکدهی دامپزشکی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
2 استادیار، گروه پاتوبیولوژی، دانشکدهی دامپزشکی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
3 دانشیار، گروه علوم پایه، دانشکدهی دامپزشکی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
doi
10.22122/jims.v37i537.11925چکیده
مقدمه: گیاه گز (Tamarix dioica) در طب سنتی منطقهی بلوچستان کاربردهای فراوانی دارد. در پژوهش حاضر، اثر عصارهی ریشهی گیاه گز، بر آسیب ناشی از جیرهی حاوی فروکتوز و چربی بالا بررسی شد.روشها: 30 سر موش صحرایی به 3 گروه تقسیم شدند. گروه شاهد سالم، جیرهی عادی را دریافت کردند. گروه دوم (شاهد منفی) به مدت دو ماه با جیرهی حاوی فروکتوز و چربی بالا تغذیه شدند و گروه سوم (گروه مورد)، به مدت دو ماه با جیرهی حاوی فروکتوز و چربی بالا تغدیه شدند و سپس، عصارهی ریشهی گز را به صورت خوراکی با دز 200 میلیگرم/کیلوگرم، طی یک ماه آخر، دریافت کردند. در پایان، از قلب موشها خونگیری شد. پس از آسانکشی، قطعات کبد پس از رنگآمیزی هماتوکسیلین- ائوزین، برای تشخیص ضایعات هیستوپاتولوژیک بررسی شدند.یافتهها: گلوکز سرم در گروه شاهد منفی، از گروه شاهد سالم بیشتر بود (001/0 > P). کلسترول و تریگلیسیرید سرم در گروه شاهد منفی، به طور معنیداری از گروه شاهد سالم بیشتر بود (010/0 > P)، اما High density lipoprotein (HDL) سرم کاهش معنیداری داشت. تجویز عصارهی ریشهی گز، گلوکز سرم را به طور معنیداری نسبت به گروه شاهد منفی کاهش داد (050/0 > P). عصارهی ریشهی گز، آنزیمهای Aspartate aminotransferase (AST) و Alanine transaminase (ALT) را نسبت به گروه شاهد منفی کاهش داد (010/0 > P). کلسترول سرم موشهای گروه مورد، از گروه شاهد منفی کمتر بود (010/0 > P). در آسیبشناسی کبد، تجمع چربی در سلولهای کبدی موشهای گروه مورد از گروه شاهد منفی کمتر بود.نتیجهگیری: عصارهی ریشهی گیاه گز، آسیب کبدی ناشی از جیرهی حاوی فروکتوز بالا را کاهش میدهد.