تحلیلی بر الگوهای استقرار فضایی سکونتگاههای روستایی در استان چهارمحال و بختیاری
نویسندگان
1
2
doi
10.22111/gdij.2010.1120چکیده
سکونتگاههای روستایی به عنوان بستر زندگی و فعالیتهای انسان، موضوعی چندبعدی است. مسئله سکونتگاههای روستایی بخشی از مسائل گستردهتری است که در سطح ملی و منطقهای نمود پیدا می کند و لازم است در تمامی ابعاد آن، بهویژه الگوی توزیع فضایی آنها پژوهش صورت گیرد. به تبع این ضرورت، این پژوهش بر آن است تا به مطالعه، شناخت و تحلیل الگوهای استقرار فضایی سکونتگاههای روستایی در استان چهارمحال و بختیاری بپردازد. این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی- تحلیلی است و جهت جمعآوری اطلاعات آن از روشهای اسنادی- میدانی استفاده شده است. در انجام این مطالعه ابتدا اطلاعات مورد نیاز در زمینهی موضوع و منطقه جمعآوری و سپس بر اساس روشی فرآیندی و با استفاده از رایانه، تجزیه و تحلیل و جمعبندی دادهها و همچنین تلفیق و ترکیب لایههای اطلاعاتی صورت گرفته و علاوه بر این جهت تطبیق نتایج و درک صحیحتر مسأله، مطالعات میدانی نیز به عمل آمدهاست. در ادامهی نقش عوامل مؤثر بر الگوهای استقرار فضایی سکونتگاههای روستایی استان چهارمحال و بختیاری تحلیل و سپس به تبیین مهمترین الگوهای کلی استقرار سکونتگاههای استان اشاره گردید. نتیجهی کلی اینکه، الگوی استقرار فضایی سکونتگاههای روستایی استان بیشترتحت تأثیر عوامل طبیعی (ناهمواریها، اقلیم، رودخانهها) و همچنین عوامل انسانی (ساختار و سازمان اجتماعی ایلات و عشایر و مالکیت آنان) و در مواردی تأثیر ترکیبی چند عامل، سامان گرفتهاند و الگوی پراکنش آنها عمدتاً از نوع خطی است.