مروری بر انواع ایمونوتوکسین در درمان سرطان پروستات
نویسندگان
1 استاد، گروه زیست فنآوری پزشکی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2 گروه زیستفنآوری پزشکی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
3 استادیار، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v37i530.11951چکیده
سرطان پروستات، دومین سرطان شایع و پنجمین علت مرگ و میر سرطان در مردان است. بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته، به علت فقدان درمان مؤثر فوت میکنند. بنابراین، راهبردهای جدید درمانی مورد نیاز است. با توجه به بیان موضعی آنتیژنهای سرطان پروستات، این احتمال وجود دارد که اندازهگیری میزان آنها در بافتهای سرطانی، باعث معرفی نشانگرهای جدید برای تشخیص، پیشآگهی و همچنین، درمان سرطان پروستات میشود. بنابراین، ایمنیدرمانی خاص علیه آنها ممکن است یک روش درمان جدید برای بهبود مدیریت سرطان پروستات باشد. ایمونوتوکسیندرمانی، روش جدیدی در درمان هدفمند سرطان است که در آن، آنتیبادی به توکسین کانژوگه شده است. ایمونوتوکسینها، به علت ویژگی آنتیبادی به طور انتخابی علیه سلول هدف عمل میکنند و سبب کشتن سلولها از طریق توکسین باکتری یا گیاهی میشوند. بنابراین، ایمونوتوکسین یک داروی امیدوار کننده در زمینهی درمان در بیماران مبتلا به سرطان پروستات است. با توجه به اهمیت ایمونوتوکسینها در درمان بیماران مبتلا به سرطان پروستات، هدف از انجام این مطالعه، جمعبندی یافتههای مطالعات پیش بالینی در ارتباط با انواع ایمونوتوکسینهای به کار رفته در این بیماری و در نهایت، پیشنهادهای ارایه شده برای درمان هر چه بهتر سرطان پروستات در آینده میباشد.