بررسی اثر محیط فعال شده توسط پلاسما بر زیستپذیری ردههای سلولی سرطان سینه (MDA-MB-231) و دهانهی رحم (Hela)
نویسندگان
1 پژوهشکدهی لیزر و پلاسما، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استادیار، پژوهشکدهی لیزر و پلاسما، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه فارماکولوژی، دانشکدهی علوم پزشکی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 استاد، پژوهشکدهی لیزر و پلاسما، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v37i526.10308چکیده
مقدمه: پلاسما به دو روش مستقیم و غیر مستقیم برای درمان سلولهای سرطانی به کار میرود. درمان مستقیم سلولها یا بافتها از طریق تابش مستقیم پلاسما صورت میگیرد، اما روش غیر مستقیم درمان توسط محیط فعال شده با تابش پلاسما برای از بین بردن سلولهای سرطانی اسفاده میشود.روشها: در این مطالعهی تجربی، ابتدا شاخصهای پلاسما مانند گونههای فعال و دما ارزیابی گردید و سپس اثرات محیط فعال شده توسط پلاسما با زمانهای پردازش مختلف و ترکیبهای گازی هلیوم و هلیوم + 5/0 درصد اکسیژن بر روی دو ردهی سلولی MDA-MB-231 و Hela به ترتیب مربوط به سرطان سینه و دهانهی رحم مورد بررسی قرار گرفت. به منظور بررسی اثر انتخابی پلاسما، این روش بر روی سلولهای نرمال فیبروبلاست نیز آزمایش شد. آنالیزهای به کار رفته شامل طیفسنجی گسیل نوری (Optical emission spectrometry یا OES) و تست MTT بود.یافتهها: فاصلهی 1 سانتیمتری نمونه و نازل جت پلاسما و ولتاژ کاری 5 کیلوولت جت پلاسما، حالت بهینه برای انجام آزمایشها بود. همچنین، افزایش زمان پردازش محیط و زمان بین درمان و آنالیز، موجب کاهش زیستپذیری سلولهای سرطانی شد. محیط فعال شده توسط پلاسما، زیستپذیری سلولهای سرطانی را نسبت به سلولهای نرمال، به میزان بیشتری کاهش داد.نتیجهگیری: محیط فعال شده توسط پلاسما، از روشهای جدید و چالشبرانگیزی است که اثرات سمی انتخابی برای از بین بردن سلولهای سرطانی دارد. استفاده از این محیط، روشهای استفاده از پلاسمای سرد اتمسفری را برای درمان سرطان، به عنوان ابزاری جهت شیمی درمانی گسترش داده است.