مقایسهی شاخصهای استرس اکسیداتیو در زنان باردار مبتلا و غیر مبتلا به دیابت بارداری
نویسندگان
1 دانشیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 مرکز بهداشت شمارهی 2، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 متخصص زنان، مرکز بهداشت شمارهی 2، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 متخصص بیوشیمی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی لرستان، خرمآباد، ایران
doi
10.22122/jims.v37i522.11419چکیده
مقدمه: استرس اکسیداتیو، به عنوان اختلال در تعادل بین تولید گونههای اکسیژن واکنشی (رادیکالهای آزاد) و توانایی بدن در دفاع و سمزدایی آن از طریق آنتیاکسیدانی تعریف میشود و میتواند منجر به آسیب بافتی در بیماران مبتلا به دیابت گردد. با توجه به شیوع افزایش بروز دیابت بارداری در طی دهههای اخیر و نتایج برخی مطالعات مبنی بر تأثیر عوامل تغذیهای و استرس اکسیداتیو در بروز آن و همچنین، عدم انجام مطالعات کافی در این زمینه، مطالعهی حاضر با هدف مقایسهی شاخصهای استرس اکسیداتیو در زنان مبتلا و غیر مبتلا به دیابت بارداری انجام شد.روشها: مطالعهی مورد- شاهدی حاضر در سالهای 96-1395 در مرکز بهداشت شمارهی 2 اصفهان انجام شد. 37 زن مبتلا به دیابت بارداری و 53 زن غیر مبتلا به دیابت بارداری به روش نمونهگیری آسان انتخاب و وارد مطالعه شدند و شاخصهای استرس اکسیداتیو شامل غلظت Glutathione (GSH)، ظرفیت تام اکسیدانی، Non-esterified fatty acids (NEFA)، سوپراکسید دسموتاز، کاتالاز و مالون دیآلدئید در دو گروه تعیین و مقایسه شد.یافتهها: میانگین ظرفیت تام آنتیاکسیدانی در دو گروه مبتلا و غیر مبتلا به دیابت به ترتیب 0/63 ± 6/441 و 9/44 ± 5/562 میکرومول/لیتر بود (011/0 = P). میانگین سطح کاتالاز نیز در دو گروه پیشگفته به ترتیب 32/0 ± 12/1 و 59/0 ± 79/1 واحد در لیتر به دست آمد و تفاوت دو گروه معنیدار بود (024/0 = P)، اما سایر عوامل در دو گروه مبتلا و غیر مبتلا به دیابت اختلاف معنیداری نداشت.نتیجهگیری: سطح برخی نشانگرهای استرس اکسیداتیو از جمله سطح ظرفیت تام آنتیاکسیدانی و کاتالاز در زنان غیر مبتلا به دیابت به طور معنیداری بالاتر بود. از این رو، به نظر میرسد استرس اکسیداتیو در پاتوژنز دیابت بارداری نقش داشته باشد.