فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: نانوالیاف الکتروریسی شده، پتانسیل قابل توجهی در افزایش کارآمدی مناسب داربست‌ها جهت مهندسی بافت غضروف نشان داده‌اند. افزودن ماتریکس بدون سلول به داربست‌های نانوالیاف به منظور شبیه‌سازی محیط خارج سلولی طبیعی در مهندسی بافت تأثیر مثبت دارد. هدف از انجام این مطالعه، الکتروریسی پلی‌کاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی /Extracellular matrix(ε-caprolactone)Poly یا PCL/ECM) و بررسی رفتار مکانیکی و بیولوژیکی آن برای کاربرد در مهندسی بافت است.روش‌ها: داربست‌های پلی‌کاپرولاکتون و پلی‌کاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی با الکتروریسی شدن 10 درصد وزنی/حجمی محلول پلی‌کاپرولاکتون و پلی‌کاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی با حلال‌های دی‌کلرومتان و دی‌متیل سولفوکسید آماده شد. برای بررسی بقا و تکثیر سلول‌های بنیادی مشتق شده از بافت چربی انسان در داربست، از روش MTT استفاده شد. برای بررسی ریخت‌شناسی (Morphology)، پایداری و خواص سطح داربست از روش‌های میکروسکوپ الکترونی روبشی، آزمون استحکام کششی، جذب آب و اندازه‌گیری زاویه‌ی تماس استفاده شد.یافته‌ها: در داربست الکتروریسی شده‌ی پلی‌کاپرولاکتون/ماتریکس خارج سلولی، میزان آب‌دوستی، جذب آب و استحکام کششی نسبت به داربست الکتروریسی شده‌ی پلی‌کاپرولاکتون افزایش معنی‌داری را نشان داد. میزان تخلخل در داربست PCL/ECM کاهش و قطر الیاف افزایش داشت. همچنین، زیستایی و تزاید سلول‌ها در داربست PCL/ECM در روز هفتم نیز افزایش معنی‌داری را نشان داد.نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه، نشان داد که افزودن ماتریکس خارج سلولی به داربست پلی‌کاپرولاکتون، موجب بهینه شدن خواص داربست حاصل، جهت مهندسی بافت می‌شود.