تعیین دز رسیده به جنین در اسکن Ventilation/Perfusion ریه با استفاده از شبیه‌سازی مونت‌کارلو

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 استاد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22122/jims.v37i519.11383
چکیده

مقدمه: آمبولی ریوی (Pulmonary embolism یا PE) یک انسداد در یکی از رگ‌های ریه است و اسکن V/Q (Ventilation/Perfusion scan) به عنوان یکی از روش‌های تشخیصی آن در زنان باردار است که بررسی دز رسیده به جنین و مقایسه‌ی آن با مقادیر توصیه شده، اهمیت فراوانی دارد. هدف از انجام این مطالعه، تعیین دز رسیده به جنین در اسکن V/Q با استفاده از شبیه‌سازی مونت‌کارلو بود.روش‌ها: در این روش، از یک فانتوم زن‌ باردار ‌بزرگسال و تمام اندام‌های جابه‌جا‌ شده‌ی بدن او برای انجام شبیه‌سازی استفاده شد. اعضای چشمه برای هر یک از رادیوداروهای مورد استفاده در دو اسکن تهویه و پرفیوژن ریه شامل ریه و مثانه برای رادیوداروهای (Xenon)133Xe، (Krypton) 81mKr و آئروسل 99mTc-DTPA (Technetium diethylene-triamine-pentaacetate aerosol) برای اسکن تهویه‌ی ریوی و نیز ریه، مثانه و کبد برای رادیوداروی 99mTc-MAA (Technetium Macroaggregated Albumin) برای اسکن پرفیوژن ریه بودند.یافته‌ها: برای 99mTc-MAA در دز تجویزی 200 مگا‌بکرل، مقدار دز رسیده به جنین 01/1 میلی‌گری و بیشینه‌ی دز 97/1 میلی‌گری بود که هر دو بیشتر از حد مجاز (1 میلی‌گری) توصیه شده توسط International Commission on Radiological Protection (ICRP) بودند. برای 99mTc-DTPA مقدار دز و بیشینه دز رسیده به جنین زیر 1 میلی‌گری بود و برای 133Xe و 81mKr مقدار دز رسیده به جنین ناچیز بود.نتیجه‌گیری: با توجه به بالاتر بودن مقدار دز رسیده به جنین برای رادیوداروی 99mTc-MAA، باید به زن باردار در صورت لزوم اسکن، آگاهی لازم داده‌ شود.