بررسی مقایسهی عملکرد Acromioaxillosuprasternal Notch Index با معیارهای آناتومی قدیمی سر و گردن در پیشبینی لارنگوسکوپی مشکل در اعمال جراحی نیازمند به لولهگذاری تراشه تحت بیهوشی عمومی در کودکان
نویسندگان
1 استاد، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استاد، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه و گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v37i514.10956چکیده
مقدمه: امروزه از روشهای مختلفی برای تعیین میزان دشواری لارنگوسکوپی استفاده میشود. این مطالعه با هدف بررسی مقایسهی عملکرد Acromioaxillosuprasternal notch index (AASI) با معیارهای آناتومی قدیمی سر و گردن در پیشبینی لارنگوسکوپی مشکل در اعمال جراحی نیازمند به لولهگذاری تراشه تحت بیهوشی عمومی در کودکان انجام شد.روشها: در این مطالعهی مقطعی، 379 کودک که تحت عمل جراحی با اینتوباسیون و بیهوشی عمومی بودند، وارد مطالعه شدند. بیماران بر اساس نمرهی Cormack-Lehane به دو گروه لارنگوسکوپی آسان (درجههای 1 و 2) و دشوار (درجههای 3 و 4) تقسیم شدند. سیستمهای فاصلهی تیرومنتال، نسبت قد به فاصلهی تیرومنتال، روش Upper lip bite test (ULBT)، محیط دور گردن و AASI مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.یافتهها: نمای لارنگوسکوپی در 48 نفر دشوار (38 مورد درجهی 3 و 10 مورد درجهی 4) بود. بین دو نوع لارنگوسکوپی سخت و آسان اختلاف معنیداری بر اساس فاصلهی تیرومنتال، محیط گردن، نسبت قد به تیرومنتال و AASI وجود نداشت (050/0 < P)، اما بین دو لارنگوسکوپی آسان و سخت اختلاف معنیداری بر اساس روشهای ULBT و Modified Mallampati test (MMT) وجود داشت (050/0 > P). نسبت قد به تیرومنتال، AASI و محیط گردن حساسیت به ترتیب 2/31 ، 9/47 و 1/51 درصد و ویژگی به ترتیب 7/52، 6/45 و 9/48 درصد داشتند.نتیجهگیری: محیط گردن و سپس ASSI بهتر از روش نسبت قد به تیرومنتال است و از طرفی، روش MMT بهتر از روش ULBT به منظور تعیین لارنگوسکوپی دشوار در کودکان است.