بررسی تأثیر جلسات آموزشی زوجین بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان پستان با ماستکتومی

نویسندگان

1 دانشجوی پزشکی، کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 روان‌شناس بالینی، مرکز پیش‌گیری و کنترل سرطان آلا (مکسا) و مرکز تحقیقات روان‌تنی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 روان‌شناس بالینی، مرکز تحقیقات روان‌تنی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 استادیار، مرکز تحقیقات روان‌تنی و گروه روان‌پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و مرکز پیش‌گیری و کنترل سرطان آلا (مکسا)، اصفهان، ایران

5 استادیار، مرکز تحقیقات روان‌تنی و گروه روان‌پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

6 روان‌شناس، مرکز تحقیقات روان‌تنی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22122/jims.v37i513.9771
چکیده

مقدمه: سرطان پستان، شایع‌ترین بدخیمی‌ در بین زنان می‌باشد که کیفیت زندگی آن‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. ماستکتومی، به عنوان یکی از شایع‌ترین درمان‌های سرطان پستان، دارای اثرات منفی متعددی بر روی عملکرد جنسی و کیفیت زندگی این بیماران می‌باشد. از این رو، مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی تأثیر جلسات آموزش زوجین بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان پستان با ماستکتومی‌ انجام شد.روش‌ها: در این مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی تصادفی مورد- شاهدی، تعداد 45 بیمار مبتلا به سرطان پستان در دو گروه مورد (21 نفر) و شاهد (24 نفر) قرار گرفتند. در گروه مورد، بیماران در طی 3 جلسه، آموزش در زمینه‌ی شرایط بعد از ماستکتومی، روابط جنسی، احساسات متقابل و نوازشگری دریافت کردند. کیفیت زندگی در ویزیت غربالگری و دوازده هفته بعد از مداخله با استفاده از پرسش‌نامه‌ی World Health Organization's quality of life-brief (WHOQOL-BREF) ارزیابی شد.یافته‌ها: در گروه مورد، زیرمقیاس‌های کیفیت زندگی شامل سلامت جسمانی، سلامت روان‌شناختی، روابط اجتماعی، سلامت محیط و سلامت عمومی به ‌طور معنی‌داری پس از دریافت آموزش افزایش یافت (010/0 > P). در گروه شاهد، تفاوت معنی‌داری در زیرمقیاس‌های سلامت جسمانی، سلامت روان‌شناختی، روابط اجتماعی و سلامت محیط بین ویزیت غربالگری و هفته‌ی 12 وجود نداشت (050/0 < P).نتیجه‌گیری: آموزش در خصوص شرایط پس از ماستکتومی، روابط جنسی، احساسات متقابل و نوازشگری به عنوان یک برنامه‌ی درمانی و پیش‌گیری، می‌تواند باعث افزایش کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سرطان پستان بعد از ماستکتومی‌ گردد.