بررسی سیتوکاینهای التهابی اینترلوکین 17 و اینترلوکین 22 در سلولهای تک هستهای خون محیطی کودکان مبتلا به آسم و مقایسهی آن باکودکان سالم
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه پزشکی مولکولی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات ایمونولوژی مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
3 دانشیار، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، آسم و آلرژی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
4 گروه ایمنیشناسی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، آسم و آلرژی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
5 دانشیار، مرکز تحقیقات سقط، پژوهشکدهی علوم تولید مثل، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
6 دانشجوی دکتری، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
7 استادیار، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، آسم و آلرژی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
8 استاد، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v36i504.8837چکیده
مقدمه: آسم، یک بیماری التهابی مزمن برگشتپذیر راههای هوایی میباشد که تأثیر سیتوکاینهای التهابی در تشدید بیماری آسم ثابت شده است و هدف از انجام مطالعهی حاضر، بررسی سیتوکاینهای التهابی اینترلوکین 17 (Interleukin 17 یا IL17) و اینترلوکین 22 (Interleukin 22 یا IL22) در کودکان مبتلا به آسم و مقایسهی آن با کودکان سالم بود.روشها: در این مطالعهی مورد- شاهدی از تعداد 15 کودک مبتلا به آسم و 15 کودک سالم، 5 سیسی خون هپارینه گرفته شد و بعد از جداسازی سلولهای تک هستهای خون محیطی به مدت 72 ساعت کشت داده شد و میزان ترشح IL17 و IL22 به روش Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) و میزان درصد سلولهای TCD4+IL17+ و TCD4+IL22+ به روش فلوسایتومتری بررسی شد.یافتهها: در جامعهی مورد مطالعه، میانهی سطح اینترلوکین IL17 (64/0 = P) و IL22 (63/0 = P) ترشحی از سلولهای خون محیطی بین گروه مورد و شاهد تفاوت معنیداری مشاهده نشد. همچنین، تفاوت میانهی درصد سلولهای TCD4+IL17+ (30/0 = P) و TCD4+IL22+ (41/0 = P) معنیدار نبود، اما میانهی درصد سلولهای TCD4+IL17-IL22+ افزایش داشت که از لحاظ آماری معنیدار نبود (56/0 = P).نتیجهگیری: در جامعهی مورد بررسی، شامل کودکان مبتلا به آسم کنترل شدهی نسبی و کامل، تفاوت معنیداری بین میزان ترشح اینترلوکینهای IL17 و IL22 و میانهی درصد سلولهای TCD4+IL17+ و TCD4+IL22+ در مقایسه با کودکان سالم وجود نداشت و میتوان نتیجه گرفت که در آسم کنترل شده تأثیری ندارد. اگر چه افزایش میانهی درصد سلولهای TCD4+IL17-IL22+* در گروه مورد به سطح معنیداری نرسید، اما میتواند در آینده با حجم نمونهی مناسبتر، آن را بررسی کرد.
