فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: مطالعه‌ی حاضر، با هدف تعیین تأثیر اسپیرنولاکتون در میزان کنترل پرفشاری خون ریوی در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی مراجعه کننده به بیمارستان‌های الزهرا (س) و شهید چمران اصفهان در سال‌های 96-1395 به انجام رسید.روش‌ها: طی یک مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی، 80 بیمار مبتلا به انسداد مزمن ریوی در دو گروه 40 نفره توزیع شدند. گروه مورد، اسپیرنولاکتون با دز 25 میلی‌گرم دریافت کردند و گروه شاهد، درمان معمول انجام شد و اسپیرونولاکتون تجویز نشد. تمام بیماران، در بدو شروع و شش ماه بعد از شروع درمان، تحت اکوکاردیوگرافی و اسپیرومتری قرار گرفتند و تغییرات پارامترهای اسپیرومتری و اکوکاردیوگرافی در دو گروه مقایسه شد.یافته‌ها: میانگین فشار خون ریوی در قبل از درمان در دو گروه شاهد و مورد به ترتیب 90/6 ± 83/38 و 00/8 ± 65/39 میلی‌متر جیوه بود (560/0 = P). این میانگین در 6 ماه بعد از درمان در دو گروه مورد و شاهد به ترتیب به 12/6 ± 73/21 و 42/7 ± 50/24 میلی‌متر جیوه رسید (080/0 = P). اختلاف میانگین فشار خون ریوی قبل و بعد از مداخله در گروه شاهد 20/5 ± 40/25 و در گروه مورد 20/5 ± 60/27 میلی‌متر جیوه بود و اختلاف معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد. همچنین، بهبودی شاخص‌های اسپیرومتری و اکوکاردیوگرافی در این دو گروه اختلاف معنی‌داری نشان نداد.نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه، مصرف اسپیرونولاکتون در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه تأثیر معنی‌داری در کاهش فشار خون ریوی، شاخص‌های اسپیرومتری و اکوکاردیوگرافی ندارد و لازم است مطالعات بیشتری در این زمینه انجام گیرد.