بررسی مقایسهای تأثیر لولهگذاری داخل تراشه در سه روش دهانی، بینی با کمک پنس مگیل و بینی بدون کمک پنس مگیل بر ضربان قلب و فشار خون در بیماران تحت اعمال جراحی فک و صورت
نویسندگان
1 استاد، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 استادیار، گروه بیهوشی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v36i499.10673چکیده
مقدمه: هدف ازانجام این مطالعه، بررسی مقایسهای تأثیر لولهگذاری داخل تراشه در سه روش دهانی، بینی با کمک پنس مگیل و بینی بدون کمک پنس مگیل بر ضربان قلب و فشار خون در بیماران تحت اعمال جراحی فک و صورت بود.روشها: در این مطالعهی کارآزمایی بالینی یک سو کور تصادفی، 96 بیمار که تحت اعمال جراحی فک و صورت بودند، به صورت تصادفی به سه گروه لولهگذاری تراشه از طریق دهان و از بینی با و یا بدون استفاده از پنس مگیل تقسیم شدند. ضربان قلب و فشار خون در بیماران قبل از لولهگذاری و دقایق 0، 1، 2، 5 و 10 بعد از لولهگذاری و عوارض بعد از لولهگذاری مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: بین سه گروه اختلاف معنیداری بر اساس ضربان قلب، فشار خون سیستول و دیاستول وجود نداشت (05/0< P برای همهی موارد). زخم گلو در گروه لولهگذاری از طریق دهان و اپیستاکسی در گروه لولهگذاری از طریق بینی بدون استفاده از مگیل به صورت معنیداری بیشتر از سایر گروهها بود (05/0 > P). همچنین، طول مدت زمان لولهگذاری در روش دهانی به طور معنیداری کمتر از سایر روشها بود (05/0 > P).نتیجهگیری: هر سه روش دهانی، بینی با کمک پنس مگیل و بینی بدون کمک پنس مگیل، به یک میزان باعث تغییرات ضربان قلب و فشار خون میشوند و تنها تفاوت این سه روش در ایجاد عوارض جانبی بعد از لولهگذاری است.
