بررسی شکستگی باز نوع 3 اندام تحتانی در مرکز اصلی تروما در اصفهان، مرکز ایران
نویسندگان
1 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 پزشک عمومی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دستیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v36i497.10323چکیده
مقدمه: از شایعترین دلایل ارتوپدی مراجعه به اورژانس، آسیبهای تروماتیک به اندام تحتانی میباشند. شکستگیهای باز اندام تحتانی به سه گروه تقسیم میشوند که پیچیدهترین آنها نوع 3 است که با آسیب عروقی همراه است. در مطالعهی حاضر، به بررسی اپیدمیولوژیک شکستگیهای نوع IIIC در اصفهان پرداخته شد.روشها: مطالعهی حاضر، از نوع اپیدمیولوژیک، توصیفی و مقطعی بود که بر روی 26 بیمار با شکستگی نوع IIIC بر اساس سیستم طبقهبندی Gustilo-Anderson در مرکز ترومای سطح I اصفهان طی سالهای 95-1393 انجام شد. عروق درگیر (بر اساس تصویربرداری اولتراسوند Doppler)، نوع مدیریت برای بازسازی شکستگی، نوع روش بازسازی زخم (بستن اولیه یا تأخیری زخم) و مدت زمان از شروع آسیب تا بازسازی عروق بررسی شد.یافتهها: 26 نفر مورد بررسی قرار گرفتند. آسیب سمت راست اندام در 2/46 درصد، شکستگی تیبیا 4/65 درصد و شکستگیهای ران در 6/34 درصد دیده شد. شایعترین شریان آسیب دیده، شریان Popliteal در 2/69 درصد موارد بود. ثابتسازی خارجی (External fixation) رایجترین روش درمان در بیماران (9/76 درصد) بود. 9/76 درصد تحت ترمیم زخم تأخیری و 07/23 درصد تحت ترمیم زخم اولیه قرار گرفتند. 6/34 درصد طی 6 ساعت اول تحت ترمیم عروقی قرار گرفتند و 6/34 درصد از بیماران به عفونت اندام تحتانی مبتلا شدند.نتیجهگیری: طبق یافتههای مطالعهی حاضر، شکستگی تیبیا و آسیب شریان Popliteal، شایعترین آسیبهای باز اندام تحتانی بودند و بیشترین مورد ترمیم ارتوپدی به صورت ثابتسازی خارجی صورت گرفت.