بررسی توزیع فراوانی شکستگیهای اطراف آرنج در کودکان 18-2 سالهی مراجعه کننده به اورژانس بیمارستانهای آیتاله کاشانی و الزهرای (س) اصفهان در سالهای 96-1393
نویسندگان
1 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v36i492.10612چکیده
مقدمه: شکستگی آرنج به خصوص شکستگی سوپراکوندیلار، یکی از شایعترین شکستگیها در اطفال است. بنابراین، هدف از انجام این مطالعه، بررسی توزیع فراوانی شکستگیهای اطراف آرنج در کودکان 18-2 ساله بود.روشها: در این مطالعه، 340 بیمار با سن 18-2 سال با شکستگی آرنج که در سالهای 96-1393 به واحد اورژانس بیمارستانهای آیتاله کاشانی و الزهرای (س) اصفهان مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. اطلاعات سن، جنس، نوع شکستگی، فصل ایجاد آسیب، مکانسیم و آسیبهای عروقی و عصبی مورد بررسی قرار گرفت.یافتهها: 340 بیمار با میانگین سنی 94/4 ± 88/7 سال در این مطالعه شرکت کردند. بیشتر بیماران در محدودهی سنی زیر 4 سال (8/31 درصد) و 8/4 سال (5/31 درصد) بودند. از سوی دیگر، 6/75 درصد بیماران پسر بودند. شایعترین نوع شکستگی در بیماران سوپراکوندیلار (0/65 درصد)، شایعترین فصل ایجاد شکستگی بهار (5/38 درصد) و شایعترین مکانسیم آسیب افتادن (6/87 درصد) بود. از جمله آسیبهایی که به دنبال این شکستگیها ایجاد شده بود، شامل 10 درصد آسیب عروقی و 5/16 درصد آسیب عصبی بود.نتیجهگیری: شکستگی آرنج به خصوص نوع سوپراکوندیلار، در جنس مذکر و در ردهی سنی 8-4 سال شایعتر است، به طور معمول با افتادن رخ میدهد و با آسیبهای عروقی و عصبی همراهی دارد. کنترل و درمان مناسب آن، میتواند از بروز عوارض بعدی به دنبال این شکستگی جلوگیری کند.