اثرات تمرین ورزشی روی بیان ژن عامل رشد اندوتلیال عروقی و اندوستاتین در بافت قلبی رتهای مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، گروه پزشکی مولکولی و بیوتکنولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
4 استادیار، گروه آناتومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران
doi
10.22122/jims.v36i491.10214چکیده
مقدمه: اختلال آنژیوژنز و تشکیل عروق جانبی، یکی از عوارض عمدهی دیابت نوع 2، هنگام ایسکمی در عضلات اسکلتی و قلبی است. هدف از انجام مطالعهی حاضر، بررسی تغییرات در بیان ژن عامل رشد اندوتلیال عروقی و اندوستاتین در بافت قلبی رتهای مبتلا به دیابت نوع 2، به دنبال تمرینات تداومی و تناوبی شدید بود.روشها: در این مطالعه، 48 سر رت نژاد Wistar به طور تصادفی در 4 گروه مساوی، شاهد سالم، شاهد مبتلا به دیابت و گروههای مبتلا به دیابت با تمرین تداومی و تناوبی شدید، تقسیم شدند. القای دیابت نوع 2، از طریق تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین صورت گرفت و تمرینات 5 جلسه در هفته، به مدت 8 هفته انجام شد. بررسی سطوح بیان عامل رشد اندوتلیال عروقی و اندوستاتین از طریق آزمایش Reverse transcription-Quantitative polymerase chain reaction (RT-qPCR) انجام شد.یافتهها: نتایج حاکی از کاهش معنیدار بیان عامل رشد اندوتلیال عروقی و اندوستاتین در گروه شاهد مبتلا به دیابت نسبت به گروه شاهد سالم بود. در مقایسه با گروه شاهد مبتلا به دیابت، گروه تمرین تداومی و تناوبی شدید در بیان عامل رشد اندوتلیال عروقی و گروه تمرین تداومی در بیان اندوستاتین افزایش معنیداری نشان دادند.نتیجهگیری: هر دو روش تمرینی در افزایش بیان عامل رشد اندوتلیال عروقی و اندوستاتین پس از القای دیابت نوع 2 مؤثر بودند. از آن جایی که افزایش در نسبت عامل رشد اندوتلیال عروقی به اندوستاتین مشاهده گردید، احتمال میرود افزایش در فعالیت پروآنژیوژنیک در بافت قلب نیز رخ داده باشد، اما تمرین تناوبی شدید در افزایش بیان عامل رشد اندوتلیال عروقی مؤثرتر بود.