بررسی وضعیت مهارتهای زندگی (مهارتهای ارتباطی، مهارت حل مسأله، خودآگاهی و مهارت تصمیمگیری) و سلامت خانواده در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد و مقایسه با افراد سالم در شهر اصفهان در سال 1396
نویسندگان
1 استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 گروه روانشناسی بالینی، دانشکدهی علوم انسانی، واحد خمینیشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینیشهر، ایران
doi
10.22122/jims.v36i484.10090چکیده
مقدمه: سوء مصرف مواد مخدر، از مشکلات شایع اجتماعی در افراد جامعه میباشد. از این رو، توجه به وضعیت بیماران مبتلا به سوء مصرف مواد در کنار درمانهای دارویی استاندارد، امری ضروری است تا بدین وسیله، اقدامات پیشگیرانه صورت گیرد. بنابراین، هدف از انجام این مطالعه، بررسی وضعیت مهارتهای زندگی و سلامت خانواده در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد و مقایسهی آن با افراد سالم بود.روشها: این مطالعه بر روی 240 نفر (120 نفر در هر گروه) انجام گرفت. پس از اخذ رضایت از افراد و ثبت اطلاعات دموگرافیک، مهارتهای زندگی توسط ابعاد دهگانهی مهارتهای زندگی سازمان بهداشت جهانی و سلامت خانواده بر اساس مقیاس سلامت خانوادهی اصلی ثبت شد. آزمونهای 2χ، t و ANCOVA جهت بررسی دادهها استفاده شد.یافتهها: افراد دارای سابقهی سوء مصرف مواد، به صورت معنیداری بیشتر دارای تحصیلات پایین (001/0 > P)، بیکار (001/0 > P)، دارای همسران با تحصیلات پایین (001/0 > P) و خانهدار (001/0 > P) بودند و از طرفی، مشخص شد سلامت خانواده، مهارتهای زندگی و زیر مقیاسهای آن (مهارت خودآگاهی، مهارت مربوط به ارتباطات انسانی، مهارت تصمیمگیری و مهارت حل مسأله) در گروه مورد به صورت معنیداری کمتر از گروه شاهد بود (001/0 > P).نتیجهگیری: عملکرد خانواده، سلامت جسمانی، اجتماعی، روانی و اخلاقی اعضای خود را تعیین میکند و تحت تأثیر قرار میدهد. ناسالم بودن خانواده با پیامدهای گسترده و درازمدت بر اعضای خود همراه است. با توجه به نمرهی پایین مهارتهای زندگی در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد و نقش این مهارتها در افزایش توانمندیهای فردی و اجتماعی افراد، لازم است مداخلاتی در راستای آموزش این بیماران تدوین گردد.