مقایسهی دز دریافتی اعضای در معرض خطر بعد از پرتودرمانی سمینوما در دو روش دو بعدی مرسوم و سه بعدی تطبیقی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، بخش آنکولوژی و رادیوتراپی، بیمارستان سیدالشهدا(ع)، اصفهان، ایران
3 استاد، گروه فیزیک پزشکی، دانشکده ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه پرتودرمانی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان و متخصص پرتودرمانی و سرطان، بخش پرتودرمانی و سرطان، بیمارستان توحید، سنندج، ایران
doi
10.22122/jims.v36i478.9314چکیده
مقدمه: هدف از انجام این مطالعه، پیشبینی و مقایسهی توزیع دز در اعضای حیاتی سالم در پرتودرمانی سرطان بیضه از نوع سمینومای مرحلهی 1 برای دز یکسان به حجم هدف در دو روش دو بعدی (2 Dimensional) مرسوم و سه بعدی (3 Dimensional) تطبیقی بود.روشها: درمان دو بعدی بر اساس آناتومی استخوانی و درمان سه بعدی بر اساس آناتومی عروقی و غددی برای 10 بیمار با پرتو فوتون 6 مگاالکترونولت و دز 25 گری طراحی شد. توزیع دز در اعضای داخل و خارج میدان به ترتیب محاسبه (با سیستم طراحی درمان) و اندازهگیری (با سیستم پروفایلر) شد.یافتهها: برای اعضای داخل میدان تابشی، میانگین دز کلیهها در درمان دو بعدی و سه بعدی به ترتیب 58/5 و 16/7 گری و به همین ترتیب برای پانکراس 67/20 و 29/19، کبد 20/5 و 19/3، معده 73/9 و 43/6 و کولون 96/5 و 6/7 گری بود. برای اعضای خارج میدان تابشی، میانگین دز دریافتی کلیهی راست 55/1 گری و کلیهی چپ 48/1 گری بود. همچنین، میانگین دز بیضه برای درمان دو بعدی 7 سانتیگری و برای درمان سه بعدی 6 سانتیگری به دست آمد.نتیجهگیری: در درمان سه بعدی، به علت طراحی دقیقتر حجم هدف، احتمال عود بیماری کمتر و احتمال آسیب به کلیه و کولون بیشتر پیشبینی شد.