فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بی‌ثباتی مزمن مچ پا، یک آسیب شایع در میان ورزشکاران است. از روش‌های توان‌بخشی و پیش‌گیری برای اسپرین مچ پا، تمرینات تراباند و استفاده از وسایل ثبات دهنده‌ی خارجی جهت کنترل عصبی- عضلانی در مچ پای آسیب دیده می‌باشد. از این رو، مطالعه‌ی حاضر با هدف مقایسه‌ی تأثیر هشت هفته تمرین تراباند و کینزیوتیپ بر عملکرد، تعادل و دامنه‌ی حرکتی ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا انجام شد.روش‌ها: در یک مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی، 30 ورزشکار شهرستان کازرون که حداقل 2 بار در 6 ماه قبل از مطالعه دچار اسپرین مچ پا شده بودند، وارد مطالعه شدند. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه تراباند و گروه کینزیوتیپ تقسیم شدند. برنامه‌ی تمرین به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه انجام شد. عملکرد بیماران توسط آزمون Figure of 8 HopTest (FH)، تعادل توسط آزمون گردش ستاره (Star excursion balance test یا SEBT) و دامنه‌ی حرکتی توسط گونیامتر مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از آزمون‌های آماری Dependent t و Independent t تجزیه و تحلیل شد.یافته‌ها: گروه کینزیوتیپ نسبت به تراباند در عملکرد (001/0 = P)، گروه تراباند نسبت به کینزیوتیپ در تعادل جهت قدامی (001/0 = P)، جهت راست (160/0 = P) و جهت چپ (020/0 = P) و دامنه‌ی حرکتی گروه تراباند نسبت به کینزیوتیپ در پلانتار فلکشن (010/0 = P) و دورسی فلکشن (001/0 = P) برتری معنی‌داری داشتند.نتیجه‌گیری: تمرین تراباند و کینزیوتیپ هر دو باعث بهبود معنی‌داری در عملکرد، تعادل و دامنه‌ی حرکتی ورزشکاران می‌شود. تمرین تراباند نسبت به کینزیوتیپ بر تعادل و دامنه‌ی حرکتی و کینزیوتیپ نسبت به تراباند بر عملکرد ورزشکاران تأثیر بیشتری دارد