تعیین حساسیت پرتویی سلولهای سرطانی در مقایسه با سلولهای طبیعی بعد از تابشدهی با پرتوی X با روش سنجش MTT: مطالعهی آزمایشگاهی
نویسندگان
1 استادیار، گروه فیزیک پزشکی و پرتوشناسی، دانشکدهی پیراپزشکی و مرکزتحقیقات بیوشیمی بالینی، پژوهشکدهی علوم پایهی سلامت دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 استاد،گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 پژوهشگر، مرکزتحقیقات بیوشیمی بالینی، پژوهشکدهی علوم پایهی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
4 استاد، مرکز تحقیقات بیوشیمی بالینی، پژوهشکدهی علوم پایهی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
5 متخصص پرتودرمانی- انکولوژی، بخش پرتودرمانی، کلینیک پارسیان، شهرکرد، ایران
doi
10.22122/jims.v36i472.9436چکیده
مقدمه: روش MTT [3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyl-terazoliumbromide]، یک روش حساس و دقیق برای بررسی تکثیر و بقای سلولهای سرطانی پس از تابشدهی است. هدف از انجام مطالعهی حاضر، استفاده از روش MTT بر اساس تبدیل نمک تترازولیم به بلورهای فورمازان ارغوانی رنگ از طریق سلولهای زنده و بررسی شرایط مطلوب برای انجام این آزمایش در تعیین حساسیت پرتوی بود.روشها: چهار ردهی سلولی 4T1، L929، AGS و Human dermal fibroblasts (HDF) استفاده گردید. برای هر نوع سلول، پس از تابشدهی با دزهای 0، 2، 4 و 6 گری، روش MTT انجام شد. برای آزمون MTT، رابطهی بین جذب و تعداد سلول، تعداد سلول بهینهی کشت شده و زمان بهینهی آزمون تعیین شد. روش MTT، 6 روز بعد از تابشدهی یعنی 6 برابر زمان دو برابر شدن سلولها (Doubling time) انجام شد.یافتهها: با افزایش دز تابش، بقای سلولها کاهش یافت و تابش، مانع رشد سلولها شد.نتیجهگیری: بر اساس نتایج مطالعهی حاضر، پاسخ سلولهای مختلف به تابش متفاوت است و آزمون MTT میتواند حساسیت سلولها پس از تابشدهی را نمایش دهد.
