بررسی اثر سیالیک اسید بر رشد و بقای سلولهای آستروسیت موشی و آستروگلیای انسانی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه بیوشیمی بالینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران
2 استاد، گروه ژنتیک، دانشکدهی علوم، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دکترای ژنتیک مولکولی، گروه بیوشیمی بالینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه بیوشیمی بالینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران
5 مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران
6 دانشیار، گروه بیوشیمی بالینی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی، دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22122/jims.v36i472.9566چکیده
مقدمه: سطح سلولهای تمامی مهرهداران با زنجیرههای قندی نظیر سیالیک اسید پوشیده شده است که مقادیر زیادی از آن به صورت سیالوگلیکان در مغز مهرهداران یافت میشود. شواهدی بسیاری به دست آمده است که نشان میدهد تغییر در میزان سیالوگلیکان، منجر به بیماریهای نورودژنراتیو و روانشناختی میگردد. با توجه به افزایش روزافزون این دسته از بیماریها و اثر تعیین کنندهی سیالیک اسید در فرایند ایجاد و پیشرفت بیماریهای نوروژنیک، تعیین غلظت سمی این ماده بر سلولهای مغزی جهت طراحی بررسیهای درونتن و برونتن حایز اهمیت میباشد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف تعیین غلظت مطلوب سالیک اسید بر ردهی سلولهای مغزی انجام شد.روشها: آستروگلیای انسانی و آستروسیتهای موشی با سریال رقتی از سیالیک اسید تیمار شد و با استفاده از پلیتهای 96 خانهای و روش MTT [3-(4,5-Dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide یا تیازول آبی] حد توکسیک سیالیک اسید برای سلولهای کشت داده شده محاسبه گردید.یافتهها: غلظت مهاری 50 درصد (Half maximal inhibitory concentration یا IC50) برای سلولهای آستروگلیای انسانی و آستروسیت موشی به ترتیب 3/1273و 3750 میکرومولار به دست آمد.نتیجهگیری: سیالیک اسید، اثر مهاری وابسته به غلظت بر روی رشد سلولها دارد؛ به طوری که در غلظتهای بالاتر از IC50، رشد سلولها محدود شد و مرگ گستردهای از این سلولها مشاهده گردید. همچنین، نتایج حاصل بین دو ردهی سلول انسان و موش اختلاف معنیداری نشان داد و بر این اساس، پیشنهاد میشود برای به دست آوردن نتایج قابل تعمیم به انسان به جای مدل موشی، از ردهی سلولهای مغزی انسانی استفاده شود.