بررسی مداخلهی تمرین هوازی بلند مدت بر حافظهی اجتنابی غیر فعال موشهای صحرایی نر
نویسندگان
1 استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 دانشیار، گروه پاتولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
4 استاد، گروه فیزیولوِژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v36i470.9710چکیده
مقدمه: تأثیر تمرینهای استقامتی در بهبود عملکرد مغز (هیپوکامپ) با تأکید بر یادگیری و حافظه، قابل تأمل است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی بیشتر این نقش بر حافظهی کوتاه مدت و یادگیری اجتنابی است.روشها: در این مطالعه، 30 سر موش صحرایی نر نژاد Wistar، در 3 گروه دهتایی شامل گروه تمرین هوازی، گروه شاهد و گروه کنترل بودند که به طور تصادفی تفکیک شدند. موشهای صحرایی با شدت کار زیر بیشینه به مدت 60-20 دقیقه و هفتهای 5 روز برای ده هفته، روی تردمیل دویدند. سنجش یادگیری و حافظهی اجتنابی غیر فعال با استفاده از Shuttle box انجام شد. میانگین تغییرات یادگیری و حافظهی اجتنابی در آغاز و زمانهای صفر، 12 و 24 ساعت پس از شوک الکتریکی در گروههای سهگانه به روشهای Repeated measures ANOVA و One-way ANOVA مقایسه گردید.یافتهها: مداخلهی ورزش هوازی، تغییرات معنیدار حافظهی اجتنابی بین گروهی را در زمانهای 12 و 24 ساعت پس از اعمال شوک الکتریکی نشان داد. 12 ساعت پس از شوک، اختلافات معنیداری بین گروههای کنترل و ورزش (010/0 > P)، شاهد و ورزش (001/0 > P) مشاهده شد. همچنین، 24 ساعت پس از شوک، اختلافات معنیداری در گروههای کنترل و ورزش (050/0 > P)، ورزش و شاهد (010/0 > P) وجود داشت. در گروه ورزش با مقایسهی درون گروهی بین زمانهای صفر، 12 و 24 ساعت بعد از شوک، اختلاف معنیداری مشاهده نشد (050/0 < P).نتیجهگیری: به نظر میرسد که ورزش استقامتی با شدتهای معادل 75-50 درصد درصد بیشترین اکسیژن مصرفی، تأثیر مثبت بر تثبیت یادگیری و حافظهی اجتنابی غیر فعال موشهای صحرایی نر دارد که احتمال میرود از بهبود عملکرد مغز (هیپوکامپ) حکایت دارد.