اثربخشی آموزش روانی بر کاهش شدت علایم شیدایی و افزایش بینش بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی نوع 1 در مرحلهی شیدایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
4 استاد گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22122/jims.v36i469.9651چکیده
مقدمه: هدف از انجام مطالعهی حاضر، بررسی اثربخشی آموزش روانی بر افزایش بینش و کاهش علایم شیدایی بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی در مرحلهی شیدایی بود.روشها: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی به صورت پیشآزمون- پسآزمون با گروه شاهد بود. جامعهی آماری این مطالعه، شامل بیماران دو قطبی بستری در مرکز آموزشی- درمانی شفا در شهر رشت بود که از فروردین 1395 تا شهریور 1396 در این مرکز بستری بودند. نخست، آزمودنیها با استفاده از معیارهای ورود و خروج غربال شدند. سپس، 24 بیمار (شامل 12 بیمار در هر گروه) بر پایهی نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه مورد و شاهد قرار گرفتند. گروه مورد، علاوه بر دارودرمانی، آموزش روانی را به مدت 8 جلسهی هفتگی دریافت کردند و گروه شاهد تنها دارودرمانی دریافت کردند. علایم شیدایی و بینش بیماران قبل و بعد از مداخله با استفاده از مقیاس سنجش مانیای Young (Young mania rating scale یا YMRS) و مقیاس سنجش آگاهی نداشتن از اختلال روانی (Scale to assess unawareness in mental disorder یا SUMD) ارزیابی شد. دادههای پژوهش با استفاده از آزمون MANOVA تحلیل شد.یافتهها: گروه مورد به لحاظ آماری افزایش معنیداری را در میزان بینش نشان داد، اما هیچ تفاوت معنیداری بین علایم شیدایی گروه مورد و شاهد دیده نشد.نتیجهگیری: آموزش روانی در کنار دارودرمانی در افزایش بینش مؤثر است، اما هیچ تأثیری بر روی علایم شیدایی بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی نمیگذارد