شبیهسازی انسان در پرتو دیدگاه فقهای اسلامی
نویسندگان
1 استاد گروه حقوق خصوصی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه حقوق خصوصی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری گروه حقوق خصوصی، دانشگاه آیت الله آملی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران.
doi
10.22034/ejs.2023.403407.1475چکیده
زمینه و هدف: شبیه سازی انسان یکی از موضوعاتی است که موجب ایجاد چالش های متعددی از نظر حقوقی و فقهی شده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی شبیه سازی انسان از منظر دیدگاه فقهای اسلامی است.مواد و روش ها: این تحقیق از نوع نظری و روش آن به صورت توصیفی-تحلیلی است و ابزار گردآوری اطلاعات نیز به صورت کتابخانه ای است.ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است.یافته ها: با در نظر گرفتن دلایل ارائه شده از سوی مخالفان فرآیند شبیه سازی انسان، به نظر میرسد اغلب مواضع مزبور بهواسطه ناآگاهی و پیش داوری ها و نیز عدم توجه به جنبه فنی موضوع از زاویه مهندسی ژنتیک و پزشکی است.نتیجه گیری: با در نظر گرفتن اصل اباحه در چارچوب اصول فقه شیعه، حکم شبیه سازی از جهت عناوین اولیه مشمول اباحه است؛ زیرا هیچ دلیلی از منابع اربعۀ احکام، مبنیبر حرمت شبیهسازی وجود ندارد و این نظر تقریباً با فتوای اکثر فقهای معاصر یکسان است.