ارزیابی اثر سولامارژین از ترکیبات اصلی تاجریزی سیاه در مهار رگزایی
نویسندگان
1 گروه علوم زیستی، مؤسسهی آموزش عالی غیر دولتی- غیر انتفاعی ربع رشید تبریز، تبریز، ایران
2 دانشیار، مرکز تحقیقات بیوتکنولوژی، پژوهشکدهی فنآوریهای نوین دارویی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22122/jims.v35i464.9091چکیده
مقدمه: سولامارژین یکی از گلیکوآلکالوئیدهای استروئیدی اصلی موجود در تاجریزی سیاه (سولانیوم نیگروم) است که اثرات ضد سرطانی آن به طور گستردهای در ردههای مختلف سلولهای سرطانی نشان داده شده است. از آن جایی که یکی از عوامل مهم در رشد و متاستاز تومور، عامل رگزایی (آنژیوژنز) است، در این مطالعه تلاش شد تا اثرات سولامارژین در مهار رگزایی مورد بررسی قرار گیرد.روشها: جهت بررسی اثرات مهاری بر رگزایی در مطالعهی In vivo از مدل غشای کوریوآلانتوئیک جنین جوجه که یک مدل حیوانی شناخته شده برای این امر است، استفاده شد. در هر بار مطالعه، تخم مرغهای نطفهدار نژاد Ross به طور تصادفی در 5 گروه شاهد، شاهد آزمایشگاهی و تیمار با سه غلظت مختلف سولامارژین (5، 10 و 20 میکرومولار) تیمار میشدند. در انتهای هر دورهی تیمار، از تمام نمونهها به کمک فوتواستریومیکروسکوپ تحقیقاتی، عکس تهیه شد و تعداد و طول انشعابات عروقی روی پردهی کوریوآلانتوئیک اندازهگیری گردید.یافتهها: سولامارژین به شکل مؤثر و وابسته به غلظت، میتواند طول و تعداد انشعابات عروقی را کاهش دهد؛ به طوری که بیشترین مهار در غلظت 20 میکرومولار سولامارژین با تعداد 80/1 ± 31/5 و طول 31/7 ± 88/60 میکرومتر در مقایسه با گروه شاهد با تعداد 67/2 ± 88/23 و طول 87/8 ± 39/119 میکرومتر مشاهده شد.نتیجهگیری: سولامارژین دارای اثر مهاری قابل توجه بر رگزایی میباشد.