مقایسهی تأثیر پنتوپرازول و رانیتیدین بر سطح سرمی منیزیم در کودکان بستری در بخش مراقبتهای ویژه
نویسندگان
1 استادیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشجوی پزشکی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: مطالعهی حاضر، با هدف مقایسهی تأثیر دو داروی پنتوپرازول و رانیتیدین وریدی بر سطح سرمی منیزیم در کودکان بستری در بخش مراقبتهای ویژهی کودکان طراحی و اجرا شد.روشها: در این مطالعهی کارآزمایی بالینی، 70 بیمار بستری در بخش مراقبتهای ویژهی کودکان در دو گروه 35 نفره توزیع شدند. جهت پیشگیری از عوارض گوارشی، گروه اول تحت درمان با پنتوپرازول وریدی و گروه دوم تحت درمان با رانیتیدین وریدی قرار گرفتند. سطح سرمی منیزیم، به مدت یک هفته به صورت روزانه اندازهگیری و در دو گروه مقایسه شد. نتایج به دست آمده با استفاده از نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: در طول مدت مطالعه، 18 نفر (4/51 درصد) از گروه پنتوپرازول و 21 نفر (60 درصد) از گروه رانیتیدین، دچار هیپومنیزیمی شدند، اما بین دو گروه، از این نظر تفاوت معنیداری مشاهده نگردید (470/0 = P). همچنین، بر اساس آزمون t، مقایسهی میانگین سطح سرمی منیزیم به صورت روزانه در دو گروه اختلاف معنیداری نداشت.نتیجهگیری: هر چند فراوانی هیپومنیزیمی در هر دو گروه تحت بررسی بالا میباشد، اما تفاوتی میان استفاده از رانیتیدین وریدی یا پنتوپرازول وریدی جهت پیشگیری از بروز هیپومنیزیمی در کودکان بستری در بخش مراقبتهای ویژه مشاهده نمیشود.