بررسی عوامل مؤثر بر بازدهی جراحی صرع در بیماران مبتلا به صرع ناشی از تومور مغزی
نویسندگان
1 دانشیار، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و گروه نورولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی پزشکی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و گروه نرولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار، گروه رادیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استاد، مرکز تحقیقات علوم رفتاری اصفهان و گروه روانپزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دستیار، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و گروه نورولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
6 دانشجوی پزشکی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب و گروه نرولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
7 استاد، مرکز تحقیقات علوم اعصاب اصفهان و گروه نورولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
8 استاد، مرکز تحقیقات علوم اعصاب اصفهان و گروه جراحی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
9 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
چکیده
مقدمه: تا کنون مطالعات اندکی به بررسی عوامل مؤثر در پیشآگهی بیماران دارای صرع ناشی از تومور مغزی پرداختهاند و اغلب مطالعات، عوامل پیشبینی کنندهی بازده را در کل جمعیت بیماران صرع بررسی کردهاند. همچنین، از میان مطالعات اندک روی بیماران صرع ناشی از تومور مغزی، مطالعهای به طور جامع و کامل همهی این عوامل را مورد بررسی قرار نداده است. بنابراین، انجام مطالعهای با بررسی کل عوامل پیشنهاد شده در پیشآگهی در این دستهی خاص از بیماران مبتلا به صرع، ضروری به نظر میرسید. هدف از انجام این مطالعه، بررسی عوامل پیشگویی کنندهی احتمالی برای بازده جراحی صرع در صرع ناشی از تومور مغزی و بررسی دقت این عوامل بود.روشها: در این مطالعه، بیماران مبتلا به صرع با تومور مغزی که در فاصلهی زمانی 93-1386 در مرکز صرع بیمارستان آیتاله کاشانی اصفهان تحت جراحی قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. این بیماران، پس از بررسیهای لازم قبل از عمل، مورد جراحی تومور به همراه حاشیهای از بافت مغزی صرعزا قرار گرفتند. پس از جراحی، بیماران برای 57-24 ماه به صورت سرپایی پیگیری شدند و به دو دستهی با بازده مطلوب و بازده نامطلوب جراحی تقسیم شدند. اطلاعات دموگرافیک و سابقهی بالینی، ویژگیهای تشنج و ویژگیهای تومور جهت یافتن عوامل پیشگوی ممکن بین دو گروه مقایسه شدند.یافتهها: 35 بیمار (17 مرد و 18 زن) مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سن بیماران 8/22 سال (با محدودهی 45-8 سال) بود. بیشتر بیماران (0/68 درصد) تومور در لوب گیجگاهی داشتند و پس از آن، لوب پیشانی محل تومور در بیشتر بیماران بود. گانگلیوگلیوما، شایعترین نوع تومور بود که در 9/62 درصد بیماران دیده شد و پس از آن، آستروسیتوما شایع بود. ارتباط مثبت بین بازده مطلوب و مرد بودن، شروع تشنج در سن پایینتر، دورهی طولانیتر تشنج، فرکانس بالای تشنج، وجود تومور در نیمکرهی راست، تومور نوع گانگلیوگلیوما و فراگیری ثانویهی تشنج، وجود داشت، اما این ارتباط معنیدار نبود. همچنین، مشخص شد که سابقهی ضربه به سر و عفونت مغزی، سابقهی تب و تشنج، سابقهی فامیلی صرع، وجود تومور در لوب گیجگاهی، داشتن اورا، تجربهی چند نوع تشنج و امواج اسپایک یکطرفه در نوار مغز قبل از جراحی، با بازده نامطلوب همراه بودند؛ هر چند این ارتباط معنیدار نبود (05/0 < P).نتیجهگیری: در این مطالعه، عاملی که به طور معنیداری نتیجهی جراحی را پیشگویی کند، به دست نیامد؛ هر چند عواملی نظیر جنس مرد، سن پایین هنگام شروع تشنجها، مدت بیشتر دورهی بیماری، فرکانس بالاتر تشنجها قبل از جراحی، درگیری نیمکرهی راست، نوع گانگلیوگلیوما در بافتشناسی تومور و فراگیری ثانویهی تشنج، با پیشآگهی بهتری همراه بودند و عواملی مثل سابقهی ضربه به سر، عفونت مغزی، سابقهی صرع در افراد خانواده، تومور لوب گیجگاهی، وجود اورا، وجود همزمان چند نوع تشنج، امواج صرعی از لوب گیجگاهی در نوار مغز قبل از جراحی، با پیشآگهی بدی همراه بودند. مطالعات با شمار بیشتری از بیماران جهت بررسی این نتایج توصیه میگردد.
