بررسی مقایسهای سطح سرمی ویتامین D در بیماران مبتلا به هپاتیت C
نویسندگان
1 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار، گروه بیماریهای عفونی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشیار، گروه بیماریهای عفونی، دانشکدهی پزشکی و مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: ویتامین D علاوه بر تنظیم هموستاز کلسیم و سلامت استخوان، در یک سری از اقدامات غیر کلاسیک مانند بیماریهای مزمن کبد دخالت دارد. از این رو، با توجه به اهمیت بیماری هپاتیت C و شیوع به نسبت بالای آن در کشور و همچنین شیوع بالای کمبود ویتامین D در جامعه، این مطالعه با هدف تعیین سطح سرمی ویتامین D در بیماران مبتلا به هپاتیت C و مقایسهی آن با گروه شاهد به انجام رسید.روشها: در این مطالعهی مورد- شاهدی، 60 بیمار مبتلا به هپاتیت C (گروه مورد) و 60 فرد سالم (گروه شاهد) انتخاب شدند و سطح ویتامین D آنان اندازهگیری شد و همراه با دیگر عوامل در بین دو گروه مورد و شاهد با استفاده از نرمافزار SPSS مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: میانگین سطح سرمی ویتامین D در دو گروه مورد و شاهد به ترتیب 53/18 ± 23/26 و 61/13 ± 60/29 بود و اختلاف معنیداری بین دو گروه مشاهده نشد (260/0 = P). از طرف دیگر، 3 نفر (0/5 درصد) از گروه مورد دارای سطح پایین ویتامین D بود، اما در گروه شاهد، فردی با کمبود ویتامین D مشاهده نشد. همچنین، در گروه مورد 43 نفر (7/71 درصد) و در گروه شاهد 36 نفر (0/60 درصد) کمبود ویتامین D داشتند و توزیع فراوانی کمبود ویتامین D در دو گروه، اختلاف معنیداری داشت (033/0 = P).نتیجهگیری: شیوع کمبود ویتامین D در بیماران مبتلا به هپاتیت C به طور معنیداری بالاتر از افراد عادی است و شیوع بالای کمبود این ویتامین، علاوه بر تأثیر بر سایر اندامها و عملکرد آنها، میتواند در کاهش کیفیت درمان هپاتیت C تأثیر قابل توجهی داشته باشد و منجر به تحمیل هزینههای اقتصادی بالا بر بیمار و سیستم بهداشت و درمان گردد. از این رو، ضمن توصیه به انجام مطالعات بیشتر، پیشنهاد میشود بیماران مبتلا به هپاتیت C قبل از شروع درمان، از نظر سطح سرمی ویتامین D مورد بررسی قرار گیرند و اقدامات جبرانی از جمله تجویز مکمل ویتامین D در آنان انجام گیرد.