مقایسه اثربخشی مداخلات روان آموزشی حضوری و مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد بر مسئولیتپذیری نوجوانان در دوران پسا کرونا
نویسندگان
1 گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران
doi
10.22061/tej.2023.9312.2829چکیده
پیشینه و اهداف: تعطیل کردن مدارس و قرنطینه کردن خانگی به سبب شیوع بیماری مسری مانند کووید – 19 بر سلامت جسمی و روانی نوجوانان تأثیرگذار بوده است. دوره نوجوانی دورهای از رشد است که در آن برقراری روابط صمیمانه اهمیت بسیاری دارد. در جوامع امروزی نقش خانواده و مدرسه در تکوین شخصیت دانشآموزان، نقشی تعیینکننده و بنیادی است؛ چراکه با پیچیده شدن مسائل اجتماعی و فرهنگی و پیشرفت تکنولوژی کارآیی این نقش در تکوین شخصیت تا حدودی کاهش پیدا کرده است. ویروس کرونا و خانهنشینی نوجوانان نیز این مسأله را دامن زده است. یکی از مسائل تربیت که در عملکرد و روحیه افراد نقش تعیینکنندهای دارد؛ اصل مسئولیتپذیری است. پژوهشها نشان میدهند که مسئولیتپذیری را میتوان با استفاده از روشهای مؤثر مداخلهای ارتقا داد. یکی از مداخلههای مناسب در این زمینه، مداخلات روان-آموزشی گروهی است که نه آموزش صرف است و نه مشاوره صرف؛ در این تحقیق مداخلات گروههای روانآموزشی از طریق یکی از روشهای درمان شناختی و رفتاری به نام درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) اجرا شد.روشها: این پژوهش نیمه آزمایشی و به سبب وجود گروه آزمایش و گروه گواه از طرح پیشآزمون- پسآزمون بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه اول پسرانه است که در سال تحصیلی 1401-1400 در مدارس دولتی شهر اراک مشغول به تحصیل بودهاند. افراد بهصورت نمونهگیری تصادفی خوشهای سه مرحلهای از جامعه مورد نظر انتخاب شده و در سه گروه( آزمایش حضوری، آزمایش مجازی و کنترل) بهصورت تصادفی جایگزین شدند. دادههای مورد نیاز برای این پژوهش بهوسیله مقیاس مسئولیتپذیری پرسشنامه روانشناختی کالیفرنیا (CPI) (1978)، جمعآوری شد. دادههای پژوهش با استفاده از نرمافزار 24 Spss و با روش تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: نتایج نشان داد که مداخلات روان آموزشی گروهی حضوری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مسئولیتپذیری نوجوانان پس از پاندمی کووید 19 مؤثر بوده است ( 05/0>P). مداخلات روان آموزشی گروهی مجازی مبتنی بر پذیرش و تعهد نیز بر مسئولیتپذیری نوجوانان پس از پاندمی کووید 19 مؤثر بوده است ( 05/0>P) و بین اثربخشی مداخلات روان آموزشی گروهی حضوری و مجازی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مسئولیتپذیری نوجوانان پس از پاندمی کووید 19 تفاوت معناداری وجود دارد.نتیجهگیری: هدف پژوهش حاضر تعیین مقایسه اثربخشی مداخلات روان آموزشی گروهی حضوری و مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد بر مسئولیتپذیری در نوجوانان در دوران پسا کرونا بود. یافتههای این پژوهش حاکی از اثربخشی مداخلات روان آموزشی گروهی حضوری و مجازی مبتنی بر نظریه پذیرش و تعهد بر افزایش مسئولیتپذیری در نوجوانان در دوران پساکرونا بود( 01/0P< ). بنابراین، پیشنهاد میشود مشاوران مدرسه و درمانگران در کار با دانشآموزان از رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد بهعنوان رویکرد آموزشی روانشناختی گروهی مناسب جهت افزایش سطح سازگاری روانشناختی و مسئولیتپذیری آنها کمک بگیرند.