تأثیر کینزیوتیپینگ عضله‌ی گاسترکنمیوس روی تعادل و اسپاستیسیته در بیماران مبتلا به سکته‌ی مغزی مزمن

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناس ارشد، گروه فیزیوتراپی، دانشکده‌ی توان‌بخشی و کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 مربی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده‌ی توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 دانشیار، گروه ارتوز و پروتز، دانشکده‌ی توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 مربی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده‌ی توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
چکیده

مقدمه: سکته‌ی مغزی یک ضایعه‌ی عصبی- عروقی در مغز است که فلج یک نیمه از بدن از علامت‌های شاخص آن می‌باشد. اختلال در کنترل تعادل توسط تعامل پیچیده‌ای از اختلالات حسی، حرکتی و شناختی ایجاد می‌شود و اغلب، بزرگ‌ترین تأثیرش را روی بیماران از طریق اختلالات بلند مدت، محدودیت در فعالیت‌ها و کاهش مشارکت در جامعه می‌گذارد. هدف این مطالعه، بررسی اثر چسب درمانی (کینزیوتیپ) روی تعادل و اسپاستیسیته‌ی بیماران مبتلا به سکته‌ی مغزی بود.روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی یک سو کور، 22 بیمار 30 تا 65 ساله‌ی مبتلا به سکته‌ی مغزی با فلج یک نیمه از بدن انتخاب و بر اساس نیمه‌ی فلج (راست یا چپ) به دو گروه اختصاص داده شدند. در طول پژوهش، هر دو گروه، کینزیوتیپ را به مدت 1 ساعت روی پوستشان دریافت کردند. از آزمون Timed up and go test (TUG) جهت بررسی کنترل تعادل حین عملکرد حرکتی و از مقیاس Modified Modified Ashworth Scale (MMASH) جهت ارزیابی اسپاستیسیته عضلات پلنتارفلکسور قبل، بلافاصله بعد و 1 ساعت بعد از مداخله استفاده شد.یافته‌ها: تحلیل نتایج درون گروهی حاکی از کاهش معنی‌دار نمره‌ی آزمون TUG و همچنین، تون عضله‌ی گاسترکنمیوس دو گروه بود. با مقایسه‌ی بین گروهی، چنین مشخص شد که کینزیوتیپ روی بهبود کنترل تعادل بیماران مبتلا به سکته‌ی مغزی با فلج نیمه‌ی چپ تأثیرگذارتر است.نتیجه‌گیری: اطلاعات حاصل از تحقیق حاضر نشان دهنده‌ی تأثیر مثبت کینزیوتیپ عضله‌ی گاسترکنمیوس در بهبود اسپاستیسیته و تعادل حین عملکردهای حرکتی ضد جاذبه می‌باشد؛ به ویژه در آن دسته از بیماران، که نیم‌کره‌ی راست مغزشان آسیب دیده است.