فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: آسیب عصب رادیال عارضه‌ی‌ بسیار ناتوان کننده‌ای است. برای برگرداندن عملکرد از دست رفته‌ی عصب رادیال، به صورت معمول از انتقال تاندون‌های فلکسور کارپی رادیالیس و اولناریس برای برگرداندن اکستنشن انگشتان و از انتقال تاندون پالماریس لانگوس برای اکستنشن شست استفاده می‌شود. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه‌ی نتایج درمان در روش انتقال تاندون فلکسور مچ دست در مقایسه با روش کلاسیک جهت برقراری اکستنشن شست و دیگر انگشتان در بیماران مبتلا به آسیب عصب رادیال بود.روش‌ها: طی یک کارآزمایی بالینی، 48 بیمار که طی سال‌های 1383 تا 1392 دچار آسیب قدیمی عصب رادیال دست شده بودند و اندیکاسیون ترمیم عصب نداشتند، به روش تصادفی در دو گروه 24 نفره توزیع شدند. در گروه اول، تنها از تاندون فلکسور کارپی رادیالیس برای تمام انگشتان و در گروه دوم برای انگشست شست از تاندون پالماریس لونگوس و برای انگشتان دیگر از فلکسور کارپی رادیالیس استفاده گردید. بیماران در هفته‌ی 18 بعد از درمان پیگیری شدند و نتایج درمان شامل دامنه‌ی اکستنشن شست و انگشتان و میزان قدرت دست، در مقایسه با دست سالم مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.یافته‌ها: دامنه‌ی اکستنشن شست و انگشتان در گروه انتقال یک تاندون در 5/37 درصد بیماران، بیش از 50 درجه بود؛ در حالی که در انتقال دو تاندون، این نسبت 7/16 درصد بود؛ البته، اختلاف بین دو گروه معنی‌دار نبود (44/0 =P). بررسی میزان قدرت اکستنشن شست و انگشتان در مقایسه با سمت سالم نیز نشان داد که در 25 درصد بیماران تحت انتقال یک تاندون و 5/12 درصد بیماران تحت انتقال دو تاندون، میزان قدرت با دست سالم برابر بود و بین دو گروه، اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد (68/0 = P).نتیجه‌گیری: استفاده از روش انتقال یک تاندون فلکسور مچ دست جهت برقراری اکستنشن شست و دیگر انگشتان، حداقل به اندازه‌ی روش کلاسیک که در آن انتقال دو تاندون صورت می‌گیرد، مؤثر می‌باشد. با توجه به این‌که در روش انتقال یک تاندون فلکسور مچ دست، تهاجم و مداخله‌ی کمتر و همچنین استفاده از تاندون‌ها کمتر انجام می‌گیرد، نسبت به روش جاری برتری دارد.