آیا برنامههای بازتوانی در زنان چاق مبتلا به بیماری قلبی مؤثرتر از گروه غیر چاق میباشد؟
نویسندگان
1 دانشیار، مرکز تحقیقات بازتوانی قلبی، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی دکترای تخصصی پژوهش، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشیار، مرکز تحقیقات بازتوانی قلبی، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دانشیار، مرکز تحقیقات نارسایی قلب، پژوهشکدهی قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: چاقی و سبک زندگی بدون فعالیت، عوامل خطر مهم بیماری قلبی- عروقی میباشند. شیوع چاقی در زنان و مردان در جهان افزایش یافته است. در این مطالعه، اثربخشی برنامهی بازتوانی قلبی در ظرفیت عملکردی و شاخص تودهی بدنی (BMI یا Body mass index) زنان چاق و غیر چاق با بیماری عروق قلبی بررسی شد.روشها: این مطالعهی مشاهدهای طی سالهای 92-1386، بر روی 205 زن مبتلا به بیماری قلبی- عروقی که به مرکز بازتوانی قلبی پژوهشکدهی قلب وعروق اصفهان مراجعه کرده بودند، انجام شد. برای هر نفر، شاخص تودهی بدنی و ظرفیت عملکردی قبل و بعد از مطالعه بررسی شد. بیماران بر اساس شاخص تودهی بدنی به دو دستهی چاق و غیر چاق تقسیم شدند. دادهها در نرمافزار SPSS با آزمونهای t مستقل و t زوجی واکاوی شدند.یافتهها: مطالعات نشان داد که برنامهی بازتوانی قلبی در هر دو گروه چاق و غیر چاق، تأثیر واضحی بر روی ظرفیت عملکردی داشت (010/0 > P) و همچنین بهبودی BMI نیز در هر دو گروه مشاهده شد (010/0 > P). تغییر ظرفیت عملکردی در دو گروه تفاوت واضحی نداشت؛ اما تغییر BMI در دو گروه، تفاوت معنیداری داشت.نتیجهگیری: بازتوانی قلبی روشی مهم و مؤثر در وضعیت ظرفیت عملکردی و بهبودی شاخص تودهی بدنی در زنان چاق با بیماری عروق قلبی میباشد.
