تأثیر ریکاوری از طریق شناوری در آب سرد روی شاخصهای آسیب عضلانی و سلولهای خونی سیستم ایمنی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان
2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 عضو هیأت علمی، مرکز تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان،
doi
چکیده
مقدمه: انجام فعالیت بدون ریکاوری مناسب، سبب آسیبهای ساختاری در عضلات میشود. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر ریکاوری از طریق شناوری در آب سرد و ریکاوری غیر فعال پس از فعالیت بیهوازی روی شاخصهای آسیب عضلانی و تعداد سلولهای خونی بود.روشها: 10 نفر از شناگران زن فعال دانشگاه صنعتی اصفهان با میانگین سن 2/2 ± 8/19سال، در دو روز جداگانه و به فاصلهی 1 هفته، در محل اجرای آزمون حضور یافتند. آزمودنیها در هر روز شنای 100 متر کرال سینه را اجرا و پس از آن در یکی از روشهای ریکاوری 15 دقیقهای شامل نشستن در کنار استخر و شناوری در آب سرد Cᵒ 23 شرکت کردند و در ادامهی هر دو روش ریکاوری، آزمودنیها به مدت 45 دقیقه در کنار استخر نشستند. شاخصهای آسیب عضلانی شامل CK (Creatine kinase) و LDH (Lactate dehydrogenase) و تعداد سلولهای سفید 1 ساعت قبل از فعالیت و 24 ساعت پس از فعالیت ارزیابی شد.یافتهها: شناوری در آب سرد سبب کاهش معنیدار CK نسبت به گروه شاهد و عدم تغییر معنیدار لکوسیتها، نوتروفیلها و مونوسیتها پس از گذشت 1 ساعت از انجام فعالیت شد. در هر دو گروه، 1 ساعت بعد از شنای 100 متر، LDH نسبت به مقادیر استراحتی، افزایش معنیداری نشان داد. همهی متغیرها به جز CK، 24 ساعت پس از فعالیت به سطح پایه برگشتند.نتیجهگیری: شناوری در آب سرد پس از فعالیتهای بیهوازی، میتواند سبب کاهش تعداد گلبولهای سفید و آسیب شود و روند ریکاوری را تسریع بخشد.