فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بازتوانی قلبی موجب بهبود ظرفیت عملکردی بیماران قلبی پس از عمل بای‌پس شریان کرونر (Coronary artery bypass graft یا CABG) می‌شود. بنابراین، هدف این مطالعه مقایسه‌ی هشت هفته تمرین تناوبی با تمرین تداومی بر متغیرهای فیزیولوژیک آزمون ورزشی در بیماران قلبی پس از عمل پیوند بای‌پس شریان کرونر بود.روش‌ها: در این مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی، 30 بیمار قلبی مرکز قلب تهران که عمل جراحی CABG بر روی آن‌ها انجام شد، به طور تصادفی به دو گروه برنامه‌ی تمرینی تناوبی با شدت زیاد و تمرین تداومی با شدت متوسط (برنامه‌ی رایج) تقسیم شدند. برنامه‌ی گروه تناوبی شامل 6 تکرار 4 دقیقه‌ای با شدت 95-90 درصد ضربان قلب حداکثر و گروه تداومی 80-60 دقیقه با شدت 85-70 درصد ضربان قلب حداکثر سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته بود. قبل و بعد از برنامه‌ی تمرینی، ظرفیت عملکردی (VO2 peak یا Peak oxygen uptake)، مسافت طی شده، زمان رسیدن تا واماندگی و ضربان قلب بیشینه هنگام اجرای آزمون ورزشی بروس برآورد شد. داده‌های جمع‌آوری شده، با استفاده از آزمون One-way analysis of variance (One-way ANOVA) و آزمون تعقیبی LSD (Fisher's least significant difference) تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌ها: ظرفیت عملکردی به دنبال هر دو برنامه‌ی تمرینی، بدون تفاوت معنی‌دار بین دو گروه، افزایش معنی‌داری پیدا کرد (05/0 > P). افزایش مسافت طی شده، زمان رسیدن تا واماندگی و ضربان قلب بیشینه، پس از برنامه‌ی تناوبی بیشتر از برنامه‌ی تداومی بود (05/0 > P).نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد هر دو برنامه‌ی تمرینی تناوبی با شدت زیاد و تداومی با شدت متوسط موجب بهبود ظرفیت عملکردی بیماران قلبی پس از عمل بای‌پس شریان کرونر می‌شوند. با این حال، تمرین تناوبی نسبت به تداومی در برخی پارامترها مثل مسافت طی شده، زمان رسیدن تا واماندگی و ضربان قلب بیشینه هنگام آزمون ورزشی مؤثرتر بود.