فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: برخی مطالعات نشان داده‌اند که افزایش هوموسیستئین در خون، تغییراتی در سیستم انعقاد و فیبرینولیز ایجاد می‌نماید، ولی مکانیسم دقیق آن روشن نیست. هدف از این مطالعه بررسی و مقایسه‌ی غلظت‌های مختلف هوموسیستئین و آسپرین بر روی پارامترهای انعقاد و ضریب نفوذپذیری لخته در پلاسمای افراد سالم بود.روش‌ها: ابتدا پلاسمای غنی از هوموسیستئین (50، 100، 200 میکرومولار) و آسپرین (1، 10، 100 میلی‌گرم در لیتر) تهیه گردید و پس از انکوبه نمودن در 37 درجه‌ی سانتی‌گراد به مدت 24 ساعت، پارامترهای انعقاد به روش کدورت‌سنجی تعیین شدند. همچنین ضریب نفوذپذیری لخته تعیین گردید. از آزمون Student-t برای تجزیه و تحلیل داده‌ها استفاده شد.یافته‌ها: اثر متقابل هوموسیستئین در غلظت 200 میکرومولار با آسپرین 100 میلی‌گرم در لیتر در زمان کل انعقاد (15/1 ± 00/820 ثانیه)، حداکثر سرعت انعقاد (003/0 ± 232/0) و ضریب نفوذپذیری لخته [151/0 ± (6-10 × 108/1)] نسبت به گروه هوموسیستئین با غلظت 200 میکرومولار به ترتیب برابر با 8/12 ± 0/555 ثانیه، 008/0 ± 258/0، 0381/0 ± (6-10 × 493/0) معنی‌دار بود. هوموسیستئین 200 میکرومولار همراه با آسپرین 1 میلی‌گرم در لیتر بر روی هیچ یک از شاخص‌ها اثر معنی‌داری نداشت. هوموسیستئین 100 میکرومولار با آسپرین 1 میلی‌گرم در لیتر در برابر هوموسیستئین 100 میکرومولار تنها در ضریب نفوذپذیری لخته [به ترتیب 071/0 ± (6-10 × 787/0) و 053/0 ± (6-10 × 636/0)] اثر معنی‌داری داشت.نتیجه‌گیری: آسپرین با مقادیر بیشتر از 1 میلی‌گرم در لیتر بر روی غلظت‌های بالاتر هوموسیستئین تأثیر بیشتری دارد، به طوری که با ایجاد وقفه در مرحله‌ی انعقاد، لخته دیرتر تشکیل می‌شود و با عملکردی که بر روی ساختار لخته دارد نفوذپذیری آن را افزایش می‌دهد.