بررسی نوع میکروارگانیسم و مقاومت میکروبی عفونتهای باکتریایی در زخمهای استخوان جناغی در پی جراحی قلب باز
نویسندگان
1 استادیار، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 مربی، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 استادیار، مرکز تحقیقات عفونتهای بیمارستانی و گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
6 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروبشناسی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: اگر چه عفونتهای زخم استخوان جناغی در اعمال جراحی قلب شیوع کمی دارد، لیکن عوارض ناشی از آن جدی است. با توجه به این که در کشور ما مطالعاتی در این مورد انجام نشده است، این مطالعه با هدف تعیین نوع میکروارگانیسم و مقاومت میکروبی عفونتهای باکتریایی در زخمهای استخوان جناغی در پی جراحی قلب باز در بیمارستان شهید چمران شهر اصفهان در سالهای 1388تا 1391 انجام شد.روشها: این مطالعه یک مطالعهی توصیفی- تحلیلی بود که در آن 275 مورد عمل جراحی بایپاس عروق کرونر (Coronary artery bypass graft یا CABG) از نظر بروز عفونت استخوان جناغی مورد بررسی قرار گرفتند. نمونهی ترشحات زخم استخوان جناغی در بیماران مشکوک به عفونت استخوان جناغی کشت داده شد. سوشهای رشدکرده در محیط کشت، تحت تست آنتیبیوگرام قرار گرفتند. اطلاعات به دستآمده به وسیلهی نرمافزار SPSS نسخهی 20 تجزیه و تحلیل شد.یافتهها: در 13 مورد از بیماران بررسیشده نتیجهی کشت نمونه از زخم استخوان جناغی مثبت بود که 4 مورد استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، 4 مورد کلبسیلا پنومونیه، 3 مورد اشریشیا کلی و 2 مورد پسودوموناس بودند. میانگین سن و توزیع جنسی بیماران مبتلا و غیر مبتلا به عفونت زخم استخوان جناغی اختلاف معنیداری نداشت (به ترتیب 43/0 = P، 31/0 = P). ابتلا به دیابت در دو گروه اختلاف معنیداری داشت (01/0 > P). مدت زمان کلامپ آئورت و شاخص توده ی بدنی در دو گروه اختلاف معنیداری نداشت (05/0 < P).نتیجهگیری: بروز عفونت استخوان جناغی در این مطالعه نسبت به سایر مطالعات در حد متوسط بود. با توجه به عوامل ایجادکنندهی این عفونت، انجام اقدامات پیشگیرانه در زمان بستری و آموزشهای لازم به بیمار و همراهان وی در مورد روشهای جلوگیری از عفونت زخم استخوان جناغی ضروری مینماید.