ارتباط بین ژنوتیپهای واجد یا فاقد اگزون 3 گیرندهی هورمون رشد با عوامل خطرساز متابولیکی در افراد مرحلهی پیشدیابت
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه زیست شناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات کردستان، سنندج، ایران
2 استادیار، گروه بیوشیمی بالینی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران
3 استادیار، گروه زیست شناسی، دانشکدهی علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد سنندج، سنندج، ایران
doi
چکیده
مقدمه: نقش متابولیک دو آلل مهم گیرندهی هورمون رشد (GHR یا Growth hormone receptor)، که یکی از آنها دارای اگزون 3 و دیگری فاقد این اگزون است، در ارتباط با عوامل خطرساز متابولیک دیابت نوع 2 در افراد مرحلهی پیشدیابت، در مقایسه با افراد سالم، هنوز بهدرستی مشخص نشده است. در این مطالعه، ارتباط این ژنوتیپها با عوامل خطرساز متابولیک دیابت نوع 2 مورد مطالعه قرار گرفت.روشها: برای این مطالعه، 40 فرد مرحلهی پیشدیابت و 40 فرد سالم بر اساس شاخصهای بالینی و آزمایشگاهی انتخاب شدند. برای تعیین ژنوتیپها، نمونهی DNA لکوسیتهای خون محیطی استخراج و با روش واکنش زنجیرهای پلیمراز مرکب (Multiplex PCR) تکثیر گردید. ژنوتیپ نمونههای تکثیر شده با الکتروفورز بر روی ژل آگاروز 5/1 درصد مشخص شد. بقیهی عوامل خطرساز مطابق روشهای استاندارد و کیتهای مربوط تعیین گردید.یافتهها: فراوانی ژنوتیپ هموزیگوت دارای اگزون 3 [Exon 3 (+/+) GHR] در افراد بیمار به طور معنیداری از افراد شاهد بیشتر بود (001/0 > P)؛ در حالی که فراونی ژنوتیپهای Exon 3 (+/-) GHR و Exon 3 (-/-) GHR، در افراد شاهد بیشتر از افراد بیمار بود (001/0 > P). کاهش میزان عوامل خطرساز متابولیک در افراد با ژنوتیپ Exon 3 (-/-) GHR چشمگیر بود (001/0 > P).نتیجهگیری: وجود آلل فاقد اگزون 3 گیرندهی هورمون رشد، به ویژه در حالت هموزیگوس، با کاهش عوامل خطرساز متابولیک دیابت نوع 2 ارتباط دارد. بنابراین احتمال میرود که گیرندهی هورمون رشد فاقد اگزون 3 فعالیت بیولوژیکی و متابولیکی قویتری داشته باشد تا بتواند در مقابل دیابت نوع 2 مقاومت نماید.