اثر تکاملی محرومیت از نور بر القای تقویت درازمدت (LTP) در نورونهای ناحیهی CA1 هیپوکامپ موش صحرایی
نویسندگان
1 کارشناس، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
2 دانشجوی دکتری، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
3 کارشناس ارشد، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
4 استاد، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: علاوه بر فعالیت ذاتی نورونها، سیگنالهای حسی در دوران بحرانی تکامل مغز اثر شگرفی در ساختار و عملکرد مغز دارند. در این مطالعه اثر تکاملی محرومیت از نور بر روی پدیدهی تقویت پاسخهای میدانی ثبت شده از ناحیهی CA1 هیپوکامپ مورد بررسی قرار گرفته است.روشها: در این مطالعهی تجربی، 48 سر موش صحرایی نر در دو گروه روشنایی (LR یا Light reared) و تاریکی (DR یا Dark reared) قرار گرفتند. حیوانات LR از بدو تولد تا لحظهی آزمایش در شرایط معمول حیوانخانه و موشهای DR در شرایط تاریکی کامل قرار گرفتند. سپس حیوانات هر گروه به 3 زیر گروه 2، 6 و 10 هفته (هر گروه 8 سر) تقسیم شدند. با تحریک مسیر پریفورنت، پاسخهای میدانی نورونها در ناحیهی CA1 برای مدت 30 دقیقه ثبت گردید. سپس تحریک تتانیک اعمال شد و آزمایش به مدت 120 دقیقهی دیگر ادامه یافت.یافتهها: همزمان با افزایش سن، از اندازهی پاسخهای پایهی حیوانات LR کاسته و بر اندازهی پاسخهای حیوانات DR افزوده شد. همچنین، اگرچه محرومیت از بینایی مانع از القای تقویت درازمدت (LTP یا Long-term potentiation) در ناحیهی CA1 هیپوکامپ نشد، اما از میزان تقویت آن کاست و با افزایش سن نیز در هر دو گروه حیوانات از اندازهی پاسخ بعد از القای LTP کاسته شد.نتیجهگیری: به نظر میرسد که تغییر در تجربهی بینایی از طریق تغییر در فعالیت نورترانسمیترهای مغزی باعث ایجاد اختلال در فعالیت نورونهای ناحیهی CA1 هیپوکامپ قبل و بعد از القای LTP میشود.