بررسی رابطهی شاخص تودهی بدنی و وزن با دانسیتهی مادهی معدنی استخوان مردان با استفاده از روش دگزا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه فیزیک و مهندسی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان،ایران
2 کارشناس، گروه رادیولوژی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، گروه فیزیک و مهندسی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان،ایران
4 کارشناس ارشد مهندسی پزشکی، دانشگاه بیرمنگهام، بیرمنگهام، انگلیس
doi
چکیده
مقدمه: از شاخص تودهی بدنی (Body mass index یا BMI) برای پیشبینی و ارزیابی سنجش تراکم مادهی معدنی استخوان (BMD یا Bone mineral density) افراد استفاده میشود. BMD در ارزیابی خطر شکستگی، تشخیص استئوپروز و پیگیری درمان مؤثر است. روشها: این مطالعه بر روی 230 مرد که به مرکز تشخیص پوکی استخوان اصفهان مراجعه نمودند و سن آنها بین 70-50 سال بود، انجام شد. دانسیتومتری استخوان با استفاده از سیستم دگزا (Dual energy x-ray absorptiometry یا DXA) صورت گرفت. یافتهها: با استفاده از ضریب همبستگی Pearson، بین وزن و BMD (301/0 = r با 05/0 > P) و نیز BMI و BMD (314/0 = r با 05/0 > P) در ناحیهی مهرههای کمری، رابطهی مستقیم و معنیدار وجود داشت. همچنین بین وزن و BMD (325/0 = r با 05/0 > P) و BMI و BMD (279/0 = r با 05/0 > P) در ناحیهی هیپ نیز یک رابطهی مستقیم و معنیدار دیده شد. نتیجهگیری: ما دریافتیم که هر چه BMI و وزن افراد بیشتر باشد، BMD افراد نیز بیشتر میباشد. بنابراین، BMI و وزن میتوانند شاخصی برای ارزیابی BMD افراد باشند. واژگان کلیدی: شاخص تودهی بدنی، وزن، دانسیتهی مادهی معدنی استخوان، روش دگزا