فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: از جمله مهم‌ترین گیرنده‌هایی که در بیماری هپاتوسلولار کارسینوما بیان بالایی پیدا می‌کنند، می‌توان به گیرنده‌های آسیالوگلیکوپروتئین اشاره کرد. با آراستن سیستم‌های حامل دارویی به لیگاندهای اختصاصی این گیرنده می‌توان اتصال آن‌ها را با سلول و در نتیجه جذب آن‌ها را به سلول‌های هپاتوما افزایش داد. این کار سبب کاهش عواض دارو در اندام‌های غیر هدف و افزایش اثربخشی دارو می‌شود. هدف از مطالعه‌ی حاضر، بررسی سمیت میسل‌های مخلوط هدفمند گالاکتوزیله‌ی پلورونیک F127 و پلورونیک L122 بارشده با دوکسوروبیسین بر رده‌ی سلولی HepG2 بود. روش‌ها: ابتدا مشتق گالاکتوزیله‌ی پلورونیکF127 سنتز شد. نانومیسل‌های حاوی دوکسوروبیسین به روش انحلال مستقیم تهیه گردید. نانومیسل‌های هدفمند گالاکتوزیله‌ی بهینه سازی‌شده بر اساس اندازه‌ی ذره‌ای، پتانسیل زتا، اندکس پلی‌دیسپرسیتی و کارایی بارگیری و رهش دوکسوروبیسین از نانومیسل‌ها جهت مطالعه‌ی سمیت بر روی رده‌ی سلولی HepG2 با روش MTT به کار برده شد. یافته‌ها: نانومیسل‌های بهینه دارای اندازه‌ی ذره‌ای 2/0 ± 9/197نانومتر، پتانسیل زتای 6/18 میلی‌ولت، اندکس پلی‌دیسپرسیتی 058/0 ± 308/0، کارایی بارگیری 3/0 ± 3/78 درصد و رهش 3 ساعته‌ی داروی 5/0 ± 5/32 درصد بودند. این نانومیسل‌های بارشده با دوکسوروبیسین در غلظت‌های 2/0، 8/0، 3 و 6 میکرومول به طور معنی‌داری (05/0 > P) دارای سمیت سلولی بیشتری در مقایسه با نانومیسل‌های غیر هدفمند و داروی آزاد بودند. نتیجه‌گیری: نانومیسل‌های مخلوط هدفمند گالاکتوزیله‌ی پلورونیک F127 و L122 حاوی دوکسوروبیسین اثربخشی بیشتر و اختصاصی‌تری علیه سلول‌های سرطانی HepG2 نسبت به نانومیسل‌های غیر هدفمند و داروی آزاد از خود نشان می‌دهند. واژگان کلیدی: نانومیسل‌های هدفمند مخلوط، دوکسوروبیسین، هپاتوسلولار کارسینوما، HepG2،  MTT assay