رابطهی بین ذهنآگاهی و عملکرد جسمانی و روانشناختی زنان مبتلا به کمر درد مزمن: بررسی نقش واسطهای اضطراب
نویسندگان
1 دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات اصفهان، اصفهان، ایران
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکدهی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 استاد، گروه روانشناسی، دانشکدهی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
4 استاد، گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: ذهنآگاهی (Mindful) باعث کاهش تأثیر شناختها، احساسات و عواطف منفی مؤثر بر رفتار میشود. همچنین ممکن است ذهنآگاهی بر تجربهی اضطراب مرتبط با درد اثرگذار باشد. به همین دلیل ممکن است به این وسیله موجب بهبود سایر جنبههای عملکرد جسمانی و روانشناختی شود. هدف این پژوهش، بررسی نقش واسطهای متغیر اضطراب بین ذهنآگاهی و عملکرد جسمانی و روانشناختی در زنان مبتلا به کمر درد مزمن بود. روشها: در یک مطالعهی مقطعی، تعداد 144 نفر از زنان مبتلا به کمر درد مزمن به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. سپس از طریق مقیاس هوشیاری توجه ذهنآگاهانه، مقیاس اضطراب بیمارستانی و پرسشنامهی وضعیت سلامتی مورد سنجش قرار گرفت. دادههای حاصل با استفاده از مدل تحلیل مسیر (Path analysis) و با نرمافزار LISREL تحلیل گردید. شاخصهای برازندگی مدل تحلیل مسیر از مطلوبیت کافی برای تأیید مدل برخوردار بود. یافتهها: ذهنآگاهی با اضطراب رابطهی منفی و با عملکرد جسمانی و روانشناختی رابطهی مثبت داشت (01/0 > P). به علاوه، بر اساس مدل تحلیل مسیر، اضطراب نقش واسطهای در ارتباط بین ذهنآگاهی و عملکرد جسمانی و روانشناختی نشان داد و این نقش بر حسب شاخصهای برازش مدل تأیید گردید. نتیجهگیری: بر اساس نقش واسطهای اضطراب لازم است که قبل از اجرای روشهای درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی، سطح اضطراب بیماران مبتلا به کمر درد مزمن سنجیده شود و سپس این روشها اجرا گردد. واژگان کلیدی: اضطراب، ذهنآگاهی، عملکرد جسمانی، عملکرد روانشناختی، کمر درد مزمن
