فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: سیستم‌های دارورسانی مخاط چسب می‌توانند اثر عبور اول کبدی را کاهش دهند و غلظت بالاتری از دارو را در خون ایجاد کنند. این فیلم‌ها می‌توانند به مخاط دهان بچسبند و سبب محافظت از زخم‌ها و کاهش درد و التهاب در دهان شوند. هدف مطالعه‌ی حاضر، ساخت فیلم دو لایه‌ی تریامسینولون برای درمان آفت بود. روش‌ها: فیلم مخاط‌چسب تریامسینولون با استفاده از روش Solvent casting تهیه شد. در تهیه‌ی لایه‌ی اول پلیمرهای مختلفی مانند کیتوزان، HPMC K4M (Hydroxypropyl methylcellulose)، HPMC K15M و یودراژیت RL100 و همچنین گلیسرین و پروپیلن گلیکول به عنوان پلاستی‌سایزر و در تهیه‌ی لایه دوم از اتیل سلولز استفاده شد. فیلم‌ها از نظر ویژگی‌‌های فارماسیوتیکال و سایر پارامتر‌ها مانند یکنواختی، ضخامت، تورم‌پذیری، زمان از هم پاشیدن، قدرت چسبندگی و زمان آزادسازی مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته‌ها: فرمولاسیون‌های حاوی کیتوزان دارای انعطاف‌پذیری بالا و بیشترین چسبندگی به مخاط بودند، اما میزان Shrink آن‌ها زیاد بود. بیشترین میزان MDT (Mean dissolution time) به فرمول‌های دارای HPMC K15M و یودراژیت مربوط می‌شد. الگوی رهش دارو در فرمول‌های دارای HPMC از مدل درجه‌ی صفر نوع دوم و در فرمول‌های حاوی کیتوزان از مدل درجه‌ی صفر غیر فیکی تبعیت می‌کرد. سرعت آزادسازی در فرمولاسیون‌های دارای پروپیلن گلیکول و گلیسرین مشابه بود. چسبندگی یودراژیت به مخاط از کیتوزان و HPMC کمتر بود. آزادسازی دارو از فرمولاسیون‌های دارای یودراژیت از مدل Supper case II پیروی می‌کرد. نتیجه‌گیری: یودراژیت به دلیل داشتن بیشترین MDT و چسبندگی و آزادسازی مناسب و اتیل سلولز به دلیل کاهش سرعت آزادسازی در غلظت‌های کمتر از 200 میلی‌گرم بهترین نتیجه را داشتند. واژگان کلیدی: مخاط چسب، فیلم دارویی، تریامسینولون استوناید، آفت، یودراژیت