اثر لیگاسیون ورید ارتباطی عمقی ناحیهی دیستال در بهبود علایم فشار خون وریدی بیماران در عمل فیستول شریانی- وریدی به صورت Side to side cubital
نویسندگان
1 دانشیار، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: با وجود دسترسی گسترده به دیالیز که موجب افزایش طول عمر بیماران مبتلا به بیماری کلیوی مرحلهی نهایی (ESRD یا End stage renal disease) شده است، مشکلات تعبیه و ترمیم اکسسهای از کار افتاده، موجب افزایش دورههای بستری و هزینهها در تمام دنیا میشود. بستن ورید پرفوران، سبب فراهم شدن حداکثر جریان در وریدهای سطحی و پیشرفت رسیدن فیستول شریانی- وریدی (AVF یا Arteriovenous fistula) میشود، و احتمال میرود بتواند خطر سندرم Steal و فشار خون وریدی را کاهش دهد. روشها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی بود و بر روی 70 بیمار که تحت عمل تعبیهی Side to side cubital AVF قرار گرفته بودند، انجام گرفت. بیماران به دو گروه مساوی (هر گروه 35 نفر) با بستن ورید پرفوران و بدون بستن ورید پرفوران تقسیم شدند. دادهها شامل سن، جنس، علایم و نشانههای فشار خون وریدی در هر دو گروه جمعآوری و مقایسه شد. یافتهها: میانگین سنی بیماران 2/16 ± 6/58 سال بود (محدودهی سنی 13تاو 84 سال). در این مطالعه هیچ تفاوت آماری معنیداری در توزیع فراوانی جنس، علایم و نشانههای فشار خون وریدی بین دو گروه مشاهده نشد. در بررسی توزیع فراوانی عوامل خطر ESRD بین دو گروه (بیماری کلیوی، فشار خون، دیابت ملیتوس، بیماری کبدی، بیماری ایسکمیک قلب، مصرف سیگار و مصرف مواد مخدر)، تنها مصرف سیگار بین دو گروه اختلاف معنیدار داشت. نتیجهگیری: این مطالعه نشان داد که لیگاسیون ورید ارتباطی عمقی ناحیهی دیستال (پرفوران) اثری در بهبود علایم و نشانههای فشار خون وریدی در بیمارانی که تحت عمل Side to side cubital AVF قرار گرفته بودند، نداشت. واژگان کلیدی: ورید پرفوران، فشار خون وریدی، Side to side AVF، سندروم Steal