فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: تعیین سن زیستی یک چالش جدی در پژوهش‌های پیری‌شناسی است. در این مطالعه، نیم‌رخ تغییرات عوامل آمادگی جسمانی بانوان اصفهانی از سن 18 تا 65 سالگی در سه گروه غیر فعال، نیمه فعال، و فعال تعیین شد. سپس معادله‌ی تخمین سن زیستی بانوان از روی آزمون‌های آمادگی جسمانی تولید گردید.   روش‌ها: این مطالعه از نوع علی پس از وقوع (Ex post facto) بود که در سال 1389 انجام شد. تعداد 107 زن اصفهانی پس از امضای فرم رضایت آگاهانه به روش نمونه‌گیری لایه‌ای هدفمند انتخاب شدند. زیرگروه‌ها شامل طبقه‌های سنی 18 تا 20، 21 تا 24، 25 تا 29، 30 تا 34، 35 تا 39، 40 تا 44، 45 تا 49، 50 تا 54، 55 تا 59 و 60 تا 65 سال بود. در هر زیر گروه به حدود50 نفر مراجعه شد و حداقل 10 نفر از آن‌ها به طور داوطلبانه در تحقیق شرکت نمودند. آزمون‌های آمادگی جسمانی عبارت‌ از دوی شاتل، بشین و برس، بارفیکس اصلاح شده، پرتاب توپ پزشکی، دراز و نشست، پرش سارجنت، دوی 30 متر و الینویس بود. تحلیل‌‌‌های آماری توسط نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی 16 انجام شد.   یافته‌ها: تحلیل تشخیص مشخص نمود که 64 درصد از وضعیت آمادگی جسمانی از روی میزان فعالیت بدنی قابل تمیز است (01/0 > P). رگرسیون چند عاملی مشخص نمود که افزایش سن تقویمی با کاهش آمادگی جسمانی همراه است، ولی سرعت این کاهش با میزان فعالیت جسمانی رابطه‌ی معکوس داشت؛ به این معنی که سرعت کاهش آمادگی جسمانی در افراد فعال پایین‌تر بود.   نتیجه‌گیری: نتیجه این پژوهش مبتنی بر تأثیر مثبت ورزش بر سن زیستی است. این یافته مشابه یافته‌های پژوهش در کشورهای پیشرفته‌ی صنعتی بود. تنها تفاوت در این بود که سطح آمادگی بانوان ایرانی به خصوص از حیث آمادگی هوازی بسیار پایین‌تر بود. این پژوهش فرصت مغتنمی برای تولید فرمول تخمین سن زیستی بانوان ایرانی فراهم آورد. یافته‌های پژوهش حاضر، به خصوص در مورد سطح آمادگی هوازی بانوان هشداردهنده است. در صورت تکمیل پژوهش بر اساس اطلاعات سایر نقاط کشور، می‌توان به یافته‌های آن اطمینان بیشتری پیدا نمود.   واژگان کلیدی: سن زیستی، آزمون‌های آمادگی جسمانی، تخمین سن زیستی