فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: نفروپاتیِ دیابتی، اصلی‌ترین و شایع‌ترین علت نارسایی کلیه است. در این مطالعه بر آن شدیم تا اثرات مفید اسپیرونولاکتون، به تنهایی و همراه با هیدروکلروتیازید را بر نفروپاتی دیابتی بررسی کنیم. روش‌ها: این پژوهش، به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی شده، بر روی سه گروه 20 نفره از بیماران مبتلا به دیابت تیپ 2 دچار نفروپاتی انجام شد. به گروه نخست روزانه 50 میلی‌گرم اسپیرونولاکتون همراه با دارونما، به گروه دوم روزانه 50 میلی‌گرم اسپیرونولاکتون همراه با هیدروکلروتیازید به مقدار 25 میلی‌گرم روزانه و به گروه سوم دارونما همراه با هیدروکلروتیازید به مقدار 25 میلی‌گرم روزانه و به مدت 3 ماه داده شد. در زمان انجام پژوهش پتاسیم در فاصله‌ی 7 تا 10 روز اول جهت پیشگیری از ‌هایپرکالمی احتمالی در اثر مصرف اسپیرونولاکتون اندازه‌گیری شد. پروتئین ادرار 24 ساعته و سایر شاخص‌ها در آغاز و پایان مطالعه اندازه‌گیری شد. سپس یافته‌ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS، تحلیل گردید. یافته‌ها: 43 درصد بیماران مرد و میانگین سنی بیماران 3/8 ± 8/56 سال بود. گروه‌ها، از نظر فاکتورهای عمومی، همگن بودند. در پایان مداخله، تفاوت آماریِ معنی‌داری در پروتئینوری، بین گروه‌ها دیده شد. در گروه اول و دوم، پروتئین ادرار 24 ساعته به مقدار 200 میلی‌گرم در 24 ساعت، کاهش معنی‌داری داشت ولی در گروه سوم تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. پتاسیم سرم در گروه اول، افزایش معنی‌داری را به میزان متوسط 26/0 میلی‌اکی‌والان در لیتر نشان داد ولی افزایش معنی‌داری در گروه دوم و سوم مشاهده نشد. در پایان مطالعه، به جز یک مورد با پتاسیم 7/5 میلی‌اکی‌والان در لیتر در گروه سوم، حداکثر پتاسیم سرم حین و بعد از انجام مداخله در هیچ یک از گروه‌ها بیشتر از 1/5 میلی‌اکی‌والان در لیتر نشد. نتیجه‌گیری: این مداخله نشان داد که اسپیرونولاکتون همراه با هیدروکلرتیازید در بیماران مورد مطالعه، ، تأثیر معنی‌داری در کاهش پروتیینوری، بدون ایجاد ‌هایپرکالمی و عارضه‌ی کلیوی، داشت. بنابراین اسپیرونولاکتون می‌تواند به عنوان یک داروی محافظت کننده‌ی کلیه در نفروپاتی دیابتی استفاده شود. واژگان کلیدی: اسپیرونولاکتون، هیدروکلرتیازید، پروتئینوری، دیابت تیپ 2