فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: هپاتیت C یک معضل بهداشتی به خصوص در بیماران IVDU (Intravenous drug users) است. داروهای جدید و مؤثر بر این بیماری بسیار گران هستند و بسیاری از بیماران قادر به تهیه‌ی آن‌ها نیستند و به ناچار تحت درمان با اینترفرون کانونسیونال + ریباویرین قرار می‌گیرند. با توجه به این که اثر این شیوه‌ی درمان به شکل پاسخ زودرس در مبتلایان به هپاتیت C مزمن در ایران بررسی نشده است، این مطالعه انجام گرفت. روش‌ها: این مطالعه یک مطالعه‌ی توصیفی تحلیلی گذشته‌نگر بود که در سال 1390 بر روی بیماران مبتلا به هپاتیت C که جهت درمان به مرکز تحقیقات بیماری‌های عفونی و گرمسیری اصفهان مراجعه کرده بودند، انجام شد. پرونده‌ی کلیه‌ی بیماران مبتلا به هپاتیت C مزمن مراجعه‌کننده به این مرکز که تحت آزمایش ویروس به روش PCR (Polymerase chain reaction) قرار گرفته بودند، ارزیابی شد. داده‌های به دست آمده وارد رایانه شد و به وسیله‌ی نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: میانگین تعداد ژن شمارش شده قبل از درمان 6139188 ± 3549878 با دامنه‌ی 25038831–1100 بود. در 12 هفته بعد از درمان شمارش تعداد ژن در 5 بیمار (20 درصد) بیشتر از log2 و در یک بیمار (4 درصد) کمتر از log2 کاهش پیدا کرد و در 19 بیمار (76 درصد) غیر قابل شمارش بود. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از دو ترکیب دارویی فوق می‌تواند در کوتاه مدت اثرات درمانی مفیدی را برای بیماران به همراه داشته باشد و از طرف دیگر، باعث کاهش هزینه‌های درمانی در بیماران گردد. واژگان کلیدی: هپاتیت C، ریباویرین، اینترفرون کانونسیونال.