مقایسهی دو روش واکسیناسیون هپاتیت B و پیگیری 20 ماهه در بیماران همودیالیزی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 دانشیار، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
3 پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
چکیده
مقدمه: بیماران دیالیزی در معرض ابتلا به هپاتیت هستند و واکسیناسیون در این بیماران حیاتی است. روشهای مختلفی برای واکسیناسیون این بیماران به کار میرود که نتایج متفاوت و گاهی متناقض دارد. هدف از انجام این مطالعه بررسی مقایسهای واکسیناسیون هپاتیت به صورت دوز کم داخل جلدی با دوز بالای داخل عضلانی در بیماران همودیالیزی بود. روشها: در یک مطالعهی کارآزمایی بالینی در 24 بیمار همودیالیزی، در دو گروه دو روش واکسیناسیون داخل جلدی و داخل عضلانی انجام شد و تیتر آنتیبادی 1 و 3 ماه پس از خاتمهی واکسیناسیون در بیماران اندازهگیری شد. به دلایل مختلف 8 بیمار از مطالعه خارج شدند و در 16 بیمار باقیمانده تیتر آنتیبادی 14و 20 ماه پس از واکسیناسیون انجام گرفت. یافتهها: میانگین تیتر آنتیبادی در شروع مطالعه در دو گروه اول و دوم، به ترتیب 1/3 ± 9/3 و 3/3 ± 8/4 میلیواحد در میلیلیتر بود (569/0 = P). میانگین سطح آنتیبادی 1 و 3 ماه پس از پایان واکسیناسیون در بیماران مورد مطالعه به ترتیب 59±4/190 و 9/83 ± 3/223 میلیواحد در میلیلیتر بود (001/0 > P). میانگین تیتر آنتیبادی برای این بیماران در ماه 14 برابر با 2/164 ± 4/144 و در ماه 20 برابر با 34 ± 2/45 میلیواحد در میلیلیتر بود (001/0 > P). نتیجهگیری: دو روش واکسیناسیون در بیماران به یک میزان مؤثر بود. تیتر آنتیبادی در بیماران دو گروه به تدریج کاهش یافت و پس از 20 ماه به حداقل رسید. واژگان کلیدی: هپاتیت B، واکسیناسیون، بیماران همودیالیز